ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ

Καταδικασμένες ψυχές  21/3/2015

Όταν τα μεσάνυχτα έρθουν ξανά 

τότε θα καταλάβεις πως δεν ήτανε δυνατόν

δεν μπορούσες,

 μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο να γυρίσεις όλο τον κόσμο

 ν' αφήσεις όλες τις ελπίδες ν' ανατείλουν

και να προχωρήσεις σ' ένα άγνωστό μέλλον.

Έτσι , εκεί που η αγάπη εκεί που τα όνειρα, 

εκεί που οι ελπίδες,

 ήταν καταδικασμένες, ήταν προδομένες,

 ήταν αφημένες χωρίς νερό ,χωρίς να ενδιαφερθεί κανείς

 για το αν όλα αυτά θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν

 σ' ένα κόσμο να μας οδηγήσουν σ' έναν άλλο κόσμο,

 σ’ ένα κόσμο που δεν ήτανε καταδικασμένος προτού γεννηθεί 

σ’ ένα κόσμο που μπορούσε να δεχτεί μια ακόμη αγάπη,

 χωρίς υποκρισία, χωρίς ψέμα 

 σ' ένα κόσμο που τα χαρτιά δεν είχαν σφραγίδες 

μ' άλλαζαν εξώφυλλα για να 'ναι πάντα

 το περιεχόμενο ευτυχισμένο 

το περιεχόμενο ανθρώπινης ζωής .

Αυτό που είναι  μέσα σε μια φυλακή 

της μοναδικής αγάπης ,

 της γνώσης των πρέπει της οικογένειας ,

 άσχετα αν μέσα μας έχει σαπίσει όλο το περιβόλι

 και σκάβουμε με τα νύχια μας για λίγη ελπίδα, λίγο φως,

 που κι αυτό  κρυμμένο αφήνει να μουχλιάσουν τα όνειρα μας,

 τα θέλω μας,

 μέσα σε καταιγίδες αισθήσεων που γίνονται παραισθήσεις,  

 καθώς χωριζόμαστε απ' την φύση μας 

κι ένας άλλος αόρατος άνθρωπος απλώνει τα χέρια του 

 κι αγκαλιάζει αυτά που εμείς αφήνουμε να μας οδηγούνε

 πέρα απ' την κόλαση εκεί που δεν υπάρχει τίποτε  

στην ανυπαρξία ,γιατί μια ψυχή 

 που δεν μπορεί να δει το καλό, το κακό και να το μοιράσει

  χάνεται  για πάντα μακρυά κι από τα τελευταία σύνορα 

 του παραδείσου και της κόλασης, 

 μέσα σ΄ ένα βάθος, ένα σκοτάδι ,

που στέκονται μόνο οι αφημένες ψυχές, οι εγκαταλελειμένες,

οι μη καταδικασμένες,  η μη ορισμένες,

 περιμένοντας να γυρίσουν πάλι  πίσω 

για να διαλέξουν, το αύριο !!!

ΠΟΙΗΤΗΣ  Σωτήρης  Σπηλιώτης

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΝΑ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ

ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ ΕΙΣΑΙ

Πόσο όμορφη είσαι   19/3/2015

Ποσό όμορφη είσαι

καλή μου, 

θα 'θελα να 'μουν κοντά σου

συνέχεια να σ' αγαπώ 

σαν εραστής, σαν ιππότης

να σ' εξουσιάζω. 

Αυτήν την τόσο ευαίσθητη 

ομορφιά σου πριγκίπισσα, 

αυτήν η τόσο όμορφη παρουσία 

που μ' αναστατώνει. 

Να 'τανε δίκη μου! 

Έχεις τόσο παθιασμένα 

όμορφο κορμί ,

κατακτητής ή κουρσάρος

να μουν να σε κλέψω. 

Δεν με νοιάζουν τα θέλω σου, 

η αξιοπρέπεια σου ,

η ζωή σου παρά μόνο 

να σ' έχω κοντά μου,

να μπορώ να σ' αγγίζω 

γυμνή ή ντυμένη, 

να μου χαμογελάς 

και να σε φροντίζω. 

Σαν υπηρέτης να σε λατρεύω 

σαν θέα

και να σε παίρνω το βράδυ

σαν ξημερώνει τα πρωϊνά.

Ω ζωή, τι γυναίκα !

Ω γυναίκα, τι έρωτας! 

Ω έρωτα, το ξέρει 

και μ' αγαπά...

Πόσο όμορφη είσαι!!!

ΠΟΙΗΤΗΣ Σωτήρης Σπηλιώτης

ΜΕ ΞΕΠΕΡΝΑΣ

Με ξεπερνάς    18/3/2015

Αν ήσουν όσα είναι κοινά

τα όνειρα θα σου έλεγα

με ξεπερνάς, 

είσαι αστέρι που γυρνάς 

σ' ένα κρεβάτι ένα κόσμο.

Όταν δίπλα μου περνάς

δεν είσαι μια αγάπη μόνο, 

είσαι μοναδική 

με ξεπερνάς .

Χάδια, φιλιά,

πόθου ερωτικά στήνουν

χορό στο φως 

κι εσύ με ξεπερνάς,

μέσα σε μια αγκαλιά γυρνάς

το σώμα σου αστέρι,

 η αγγελική μορφή σου 

με κάνει εραστή , 

κρυφό σου ταξιδευτή 

πάνω σ' ένα σώμα

 με θεϊκή μορφή .

Με ξεπερνάς, σ' αγγίζω και γελάς

 μου λες ότι πονάς από αγάπη.

 Μόνο ραγίζεις και μιλάς 

είσαι εδώ μέσ' την αγκαλιά,  

 και δεν μπορώ να μην σε φιλώ

  και 'σύ με ξεπερνάς .

Γυρίζεις το παρθένο το σώμα σου παντού

 και σε φιλώ και με φιλάς και ξεκινάς

πάλι και πάλι τον χρόνο ξεπερνάς

 μέσα στην αγκαλιά μου

 στα θεϊκά φιλιά μου,

 για σένα μονάχα. 

 Αυτά που δεν έχει πάρει άλλη, 

 και 'σύ με ξεπερνάς 

εδώ πάλι και πάλι,

 στην μαγική μας βόλτα. 

Σ' αυτήν την γειτονιά 

στου κρεβατιού την ζάλη,

 τον κόσμο μαζί σου με γυρνάς 

 μοναδική μου αγάπη 

πόσο με ξεπερνάς !!!

ΠΟΙΗΤΗΣ  Σωτήρης  Σπηλιώτης

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΔΡΟΜΟΣ

‘Ο δικός μου δρόμος     16/3/2015

Οποιαδήποτε εμπειρία σκέψης ενέργειας

 παθητικής και ενεργητικής μορφής αίσθησης

είναι καλοδεχούμενη, όταν το μέτρο 

όμως ξεπερνάει τα όρια 

η φαντασία ξεπερνάει το μέγεθος του ρεαλισμού 

της σκέψης 

και προχωράει σε μονοπάτια κολασμένα  μίσους ,

τότε μην αναρωτιέσαι εάν η σχιζοφρένεια των άλλων 

πρέπει να σε κάνει να σταματήσεις να σπέρνεις

 μέσα σε κήπους 

που η αρρώστια δεν θεραπεύεται. 

Οπότε αφήνεις κάποιους ασθενείς να συνεχίσουν

 να κολάζουν το κορμί τους, 

με αθεράπευτες ερμηνείες σκέψεων  

και εσύ προσπαθείς να  αρμενίσεις αλλού ,

σε πιο ρηχά νερά 

εκεί που το ταξίδι έχει αποτέλεσμα 

αρχή και τέλος, 

προσπαθώντας να ανεβάσεις κι άλλο κόσμο 

όσο μπορείς 

για να μην τον βουλιάξεις σε ξερες 

ιδεολογήματα εμφυσήματα 

και αμφίδρομα χαμόγελα ειρωνικά 

τρέλας και λογικής,

παρά μόνο να τον ολοκληρώσεις 

σε αδαμάντινους χαρακτήρες

 ήθους έργου  άποψης και  μέτρου ζωής.

Εάν όχι η άποψη της μεσαίας κατανόησης 

είναι η καλύτερη,

 αφήνοντας εκτεθειμένο τον εαυτό σου   

το πνεύμα σου την λογική σου επώνυμα 

σε αυστηρούς κριτές, 

όχι χαράζοντας τ' άστρα σε μια ευθεία λογικής 

αλλά αφήνοντας να τα ανακαλύψουν οι άλλοι 

ερμηνεύοντας και αξιολογώντας  

τον δικό σου δρόμο!!!

Ποιητής 
 Σωτήρης Σπηλιώτης

ΥΠΟΚΡΙΝΕΣΑΙ

Υποκρίνεσαι   15/3/2015

Υποκρίνεσαι σου λέω 

κρυμμένη σ' ένα θάνατο ,

ότι ζεις έναν έρωτα αθάνατο 

μα η σκέψη σε προδίδει στη ζωή, 

αφού αυτόν δεν μπορεί κανείς να δει. 

Υποκρίνεσαι σε μια αγάπη αδυσώπητη 

σε ονείρου την απίστευτη στιγμή ,

μα δεν έχεις παρά μια απρόσωπη 

του έρωτα απύθμενη φυγή. 

Φοβισμένη υποκρίνεσαι αγάπη μου ,

ότι του έρωτα δικά μου είναι λάθη μου, 

και γελάς αρρωστημένα ότι είσαι όμορφη 

 και εκπληρώνεις με τα θέλω  

του καθρέπτη την σιωπή. 

Τον κοιτάς και τον ρωτάς

αν είσαι νεράϊδα, αν έχεις όμορφο κορμί 

κι εκείνος απαντά είσαι ανέραστη, 

νευρική και σιωπηλή πολύ. 

Ότι θα πρεπε να 'σαι η πιο άσχημη

μα η χαρά να σ' έπλαθε  διάσημη

γιατί ο έρωτας δεν θέλει ομορφιά, 

 μα απόλυτη ελευθερία και καρδιά. 

Υποκρίνεσαι σου λέω 

κρυμμένη σ' ένα θάνατο

ότι ζεις ένα έρωτα αθάνατο

μα η αλήθεια σε προδίδει στη ζωή, 

αφού αυτόν δεν μπορεί κανείς να δει!!! 

ΠΟΙΗΤΗΣ  Σωτήρης Σπηλιώτης

ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ

Γιορτάζεις  14/3/2015

Είσαι τόσο όμορφη, 

τόσο σημαντική, τόσο πολύτιμη,

τόσο μοναδική, 

όσο μια ανάσα, όσο ένα φιλί, όσο μια σκέψη, 

όσο ένα αύριο μοναχικό,

όσο μια γιορτή που δεν θα την κάνω ποτέ μαζί σου

γιατί εσύ διάλεξες να ζήσεις,

χωρίς τα χέρια μου να σ' αγκαλιάζουν, 

χωρίς τα χείλη μου να σε φιλούν

χωρίς η ανάσα μου να σε καίει ,

χωρίς να σβήνουμε μαζί τα κεριά του χρόνου 

και τις ελεύθερες στιγμές μας 

να τις κάνουμε όνειρα μες στην σκέψη μας,

με πολύτιμες αφημένες ώρες απ' το παρελθόν 

σε κρυμμένα συρτάρια της καρδιάς μας 

και νομίζεις ότι μόνη γιορτάζεις, 

νομίζεις ότι κινείσαι μόνη μέσα

σ' ένα σύμπαν που υπάρχω κι εγώ,

νομίζεις τόσο μακρυά,

μα κάνεις λάθος .

Γιατί σήμερα δεν γιορτάζεις εσύ μα εγώ ,

που μπορώ να καίγομαι απ' τα φιλιά που δεν σου δίνω

απ' τις ανάσες που καίνε τα σωθικά μου, 

απ' τα χέρια μου που ραγίζουν που δεν σ' αγκαλιάζουν

από την σκέψη μου που παγωμένη ζει μέσα σε μια θλίψη 

γι' αυτό που δεν ξέρεις ,

ότι σήμερα δεν γιορτάζεις εσύ μα εγώ,

που μπορώ να σ' αγαπώ τόσο θεϊκά, 

που μπορώ να 'μαι μακρυά 

μα τόσο κοντά στην γιορτή σου,

τόσο κοντά στο κορμί σου, 

τόσο κοντά στην σκέψη σου, 

που αντέχω να σε μοιράζομαι

ορίζοντας ότι η αγάπη δεν είναι απλά μια παρουσία

ένα θέλω ένα χαμόγελο, 

μα η αυταπάρνηση η μοναχική ολοκλήρωση η μοναξιά

το άγγιγμα της κόλασης  

σε πολύτιμα αισθήματα του μυαλού,

είσαι δική μου δεν γιορτάζεις για 'σένα 

δεν μπορεί δεν γίνεται,

γιορτάζεις για μένα που μπορώ να σε μοιράζομαι με την ζωή

λίγο πριν πεθάνω κι όμως χαμογελώ

καθώς σ' αφήνω να διάλεξεις

για να μην σε πληγώσω. 

Σήμερα γιορτάζεις εσύ κι εγώ,

και το δώρο σου είναι να διαλέξεις την ζωή σου,

την ζωή που θα φορέσεις  το δικό μου δώρο, 

σ' αγαπώ!!! 

ΠΟΙΗΤΗΣ Σωτήρης Σπηλιώτης

ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Το ξέρεις   13/3/2015

Το ξέρεις ποσό σ' αγαπώ,

ποσό με ξεπερνάς 

και δίπλα σου πετώ, 

σε χαμηλές πτήσεις όταν οδηγώ

με την σκέψη σ' αγγίζω.  

Όταν σ έχω δίπλα μου ξεπερνώ

 όλες τις θλίψεις της κόλασης

 στου παραδείσου τον ρυθμό 

στου έρωτα μου τον σκοπό. 

Το ξέρεις ποσό σ' αγαπώ 

όταν τα μάτια σου κοιτώ,

 αυτές τις λάμψεις απ' αστέρια

 που φωτίζουν την καρδιά 

κι όταν νοιώθω 

σ' όλο το κορμί αγγελικά 

τα δυο σου χέρια,

το ξέρεις!!! 

ΠΟΙΗΤΗΣ  Σωτήρης  Σπηλιώτης