ΔΙΠΡΟΣΩΠΗ ΨΥΧΗ

Διπρόσωπη ψυχή     20/5/2015

Μπορείς να φύγεις 

μπορείς να μ’ αφήσεις

 μόνο θέλω να ζήσεις,

 μαζί μου και 'σύ με βρίζεις

ψυχή μου πότε στο κρεββάτι μου 

είσαι ερωτευμένη 

και πότε φεύγεις δυστυχισμένη. 

 Μου λες ότι αγαπάς κάποιον άλλο

καταλαβαίνεις ότι τα όνειρα 

δεν μπορούν να μοιράζονται ,

τ' όνειρα τα δικά μας,  τα φτωχά όνειρα 

αυτά τα όνειρα που άφησες να τα πάρει

 ένας αέρας θλίψης, 
αυτά τα ίδια τα όνειρα που έκανες

όταν ήσουν μακρυά μου, 

όταν δεν με γνώριζες

 όταν περίμενες,

 να σ' αγγίξω με τα χάδια μου, 

αφιερώνοντας την σκέψη μου

και 'γώ διασχίζοντας

 όλους τους ουρανούς,

 το μαγεμένα σύννεφα,

 τα πελάγη πολεμώντας με αγγέλους,

ήρθα κοντά σου σε βρήκα ...

Μεγάλη, μεγάλος έρωτας 

διχασμένος,

 κατόρθωσα να  βρω ότι εσύ ξέχασες

 τα παιδικά σου όνειρα. 

Ξέχασες την αγάπη που μου υποσχέθηκες

 και μ’ άφησες μόνο πάλι

να σε ψάχνω σ' έναν  άλλον αιώνα

κτίζοντας νέα όνειρα,

 πολεμώντας χιλιάδες αγγέλους

με την διπρόσωπη ψυχή μου,

για την διπρόσωπη ψυχή σου...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΣΚΟΥΡΙΑ

Σκουριά  19/5/2015

Σαν σκουριά αισθάνομαι σαν σκουριά να βγαίνουν, 
οι λέξεις από μέσα μου 

και να περπατάνε να γίνονται πρώτα γράμματα 
και μετά ν' ακολουθούν ένα δρόμο,

 δικό τους δρόμο και 'γώ να τα χάνω.
Δεν είναι παιδιά μου, δεν είναι  χωράφια μου,

 δεν είναι ιδανικά μου, δεν είναι σκέψεις μου, μα καμμένα ξύλα
από ένα δάσος ψυχής καρβουνιασμένα τοιχώματα 
αέρας και θάλασσα δύναμη πνεύματος και ζωή νέα ζωή 

που  κατακτήθηκε μέσα σε δεκαετίες ωρίμανσης ενός μυαλού,  

 αποστάγματος σκέψης και δύναμης φύσης. 
Απλώνω λοιπόν τα φθαρμένα ρούχα αυτά που φορέθηκαν 
στις εμπειρίες τις δυσκολίες τις χαρές  και τις λύπες. 
Απλώνω τις αφημένες στιγμές σε καλάθια σκέψης, σιωπής

κι αφού πετάξω τα βρώμικα και χαλασμένα 
τ' ανεπιθύμητα και αδιέξοδα, προσπαθώ 

 απ' τα λίγα που τελικά είναι τα μέγιστα 
να χαρίσω απ' το παρελθόν ένα νέο μέλλον

 να συνδέσω τ' αύριο με το χθες και να οργώσω 
σε νέα χωράφια τα καλύτερα.  

 Έτσι, από τις σκουριές  πολλές φορές  
αφήνουμε όλα τα χαλασμένα

 και πλάθουμε αυτό που λάμπει , σε νέα σχήματα 
νέες ιδέες νέα καλλιτεχνήματα 

 ώσπου σιγά σιγά να γεμίσουμε τα άδεια 
και να δώσουμε τις αφορμές  

για να ξεκινήσουν νέες ιδέες από  απελπισμένες 
βρώμικες ή λασπωμένες κλειστές πόρτες,

 αραχνιασμένες με σκουριασμένα μάνταλα 
που υπόσχονται μόνες ότι θα λάμψουν 

αλλά δεν μπορούν, δεν μπορεί η σκουριά να γίνει μέταλλο ή  
χρυσάφι μόνη της, 

χρειάζεται χέρια, μυαλά, ιδέες ,  
που να μπορούν και να ματώσουν καμιά φορά...  

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΙΣΕΛ ΚΟΚΚΙΝΟΣ

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Ο λόγος της σκέψης 17/5/2015

Η Φαντασία λειτουργεί

 ανάλογα με την δύναμη 

της σκέψης 

και την ελευθερία του πνεύματος, 
τη δύναμη της καρδιάς 

και την μεγαλοσύνη 

της ψυχής.

Επίσης με την σπορά

 και την καλλιέργεια

των θέλω, των μη 

 και των μπορώ 

αρκεί να βρει εύφορο

ανθρωπινό υλικό αποδοχής

κι απόδοσης!!!

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΓΙΟΥΛΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

ΟΙ ΖΕΣΤΕΣ ΣΟΥ ΣΚΕΨΕΙΣ

Οι ζεστές σου σκέψεις 15/5/2015

Είναι τόσο ζεστές 

οι σκέψεις σου 

που σ' αγαπώ γι' αυτές,

σε θαυμάζω,

έτσι ξαφνικά μου λες

κοίτα εδώ

σε σκέφτομαι, κανε αυτό 

σε διαβάζω , 

μην μ' αφήνεις να ενδιαφέρομαι, 

εγώ ανήκω αλλού

μα και 'σένα κοιτάζω. 

Είναι σαν φτερά τ' αγγίγματα 

σαν απλές οικογενειακές εικόνες

που μ' αγγέλους μαζί πετάγματα 

μ' έχουν οι σκέψεις σου, 

για δικές σου στιγμές

 που ' ναι αιώνιες .

Είναι τόσο ζεστές

 οι σκέψεις σου 

που σ' αγαπώ γι' αυτές

σε θαυμάζω

σαν να 'χω μέσα μου 

τεράστιες φωτιές 

 που απ' την καρδιά ξεχειλίζουν 

φέρνοντας δώρα, κουράγιο 

στις ψυχές.

Έχω τόσο ανάγκη τις απλές 

ζεστές σκέψεις σου 

τα όμορφα δικά σου λόγια 

σαν της άνοιξης ολάνθιστα όνειρα, 

σαν πολύχρωμα ψεύτικα δώρα …

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΝΑ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ

ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ

Τα ρέστα  χάρισμα του 13/5/2015

Τα υπόλοιπα 

αγάπης έρωτα

 που άφησες για 'μένα 

χάρισμα σου. 

Τα υπόλοιπα τα ρέστα 

απ' την καρδιά σου 

της σβησμένης φωτιάς σου 

χάρισμα του. 

Δεν χαράζει όταν κοιτάς 

την αγάπη

 στην απέναντι παραλία 

σαν φτωχή κυρία 

δεν φωτίζει όταν λες 

ότι χθες ήσουν 

μόνη μεθυσμένη 

οπτασία. 

'Ελα βόλτα να σε πάω

 σε τραγούδια, 

στου παραδείσου τις στράτες 

σε λουλούδια. 

Να σε ντύσω, να σε γδύσω 

να χορέψω 

στην κοιλιά και στο κορμί σου 

όσο αντέξω. 

Έλα φως μου

 να με νοιώσεις άγγελο σου, 

έλα αγάπησε τα χέρια 

που παίρνουν φωτιά 

πάθος απ' τα σωθικά. 

Τα υπόλοιπα αγάπης 

που άφησες για εμένα 

χάρισμα σου

τα υπόλοιπα τα ρέστα

 απ' την καρδιά σου

την σβησμένη τη φωτιά σου

χάρισμα του…

ΠΟΙΗΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΣΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

Στου παραδείσου τη στιγμή

Ελπίζω να σε συναντήσω 

κάπου εκεί κοντά

στα κρυφά μου όνειρα

πίσω απ' τις άσπρες

γιρλάντες του παραδείσου

και να 'χεις αυτό που ποθώ

στη ζωή,

τον χρόνο να 'μαστέ μαζί 

εγώ και εσύ. 

Ελπίζω τα φιλιά σου

η αγκαλιά σου 

κι όλα τα κρυφά μυστικά σου

 να μας αφήσουν 

την χαμένη μας χαρά,

 να τραγουδήσει για άλλη μια φορά

 τον έρωτα 

που ταξιδεύει με ορμή,

 μόνο με 'μάς μόνο επιβάτες. 

Κάπου εκεί 

στα κρυφά όνειρα

του παραδείσου θα κατέβεις 

στην αγκαλιά μου

 στους ουρανούς ν´ ανέβεις.

Στο υπόσχομαι 

πως δεν θα γυρίσουμε 

ξανά στη γη

θα χαθούμε. 

Θα 'μαστε  για πάντα

 εμείς εκεί 

κι ας είναι

του παραδείσου μια στιγμή!!!

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΒΕΡΑ ΚΑΡΑΚΟΥΚΑ 

ΗΜΙΘΕΟΙ

Ημίθεοι          5/5/2015

Ω αρχαίοι θεοί ω αρχαίοι ήρωες 

εσείς που τα κορμιά σας αφήσατε θυσία

στους αιώνες,

καίγοντας με την σοφία 

και την δύναμη, 

ποτίζοντας με αυταπάρνηση θυσιάζοντας  

τόσα των προγόνων, 

τις ζωές των απογόνων

και γενιές καθαρών Ελλήνων. 

Ω Έλληνες που στην πορεία δεκάδων αιώνων 

γίνατε άνθρωποι πρότυπα πολεμιστές 

ήρωες εραστές

κι αφήσατε γενιά ηρώων, 

αφήσατε ένα λαό που σας έκανε υπερήφανους

 με πράξεις, με θυσίες, με αγώνες, 

ονόματα μεγάλα ηρωϊκά, μύθοι κι ιστορίες

ανάκατα σε κατορθώματα και κατακτήσεις.

Ω αρχαίοι Έλληνες εσείς που γενιά την γενιά 

αφήνατε μόνο ήρωες  εσείς που αψηφάται

 την μάχη και τον θάνατο,

εσείς που λατρεύετε την ζωή και τον έρωτα,

εσείς που θυσιάζεται  τα πάντα για το ελάχιστο.

Εσείς, εσείς ,

που χαθήκατε εσείς που τελικά αφήσατε 

να μείνει στο τέλος ο κακός σπόρος, 

γιατί μες τους αγώνες χαθήκατε οι καλύτεροι

 δώσατε φώτιση να εμπνευστούν οι νεώτεροι 

και να μπουν στις αρένες της ζωής πάλι

κατακτώντας τα περισσότερα από λαούς

που η φιλοσοφία τους μας ατιμάζει ,

από λαούς που όχι μόνο δεν έχουν ιστορία 

 αλλά δεν σέβονται και την ιστορία των άλλων, 

 από λαούς που δεν βλέπουν μέλλον ανθρώπων

 παρά υποταγή λαών. 

Ω αρχαίοι Έλληνες Θεοί, αρχαίοι Έλληνες ήρωες,

γεννάται η νέα ιστορία των νέων ημίθεων…

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΙΣΕΛ ΚΟΚΚΙΝΟΣ