ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ  30/6/2015

Περπάτησα ανάμεσα  σε 'σάς 

κι αισθάνθηκα για λίγο ήρωας, 

σας άγγιξα με την σκέψη, 

μύρισα τα βήματα σας  

κι έτρεξα πάνω κάτω στην ζωή,

χαμογέλασα μαζί σας. 

Ποσά χρονιά; Τι ιστορία... 

Μια Ελλάδα που κλαίει,

μια Ελλάδα που όταν λέει 

όταν έχει ευκαιρία, 

μια Ελλάδα ιστορία 

που πατιέται, που πετιέται 

που μονάχη της γεννιέται 

μα χώρα απο ήλιο, 

μια ιδέα, ένα βασίλειο 

που την σπρώχνουν πίσω κάτω

μα την βρίσκουν πάντα σαν άστρο 

να τους οδηγεί μπροστά,

να τους διδάσκει στα παιδιά

Ναι, η χώρα μου είναι ιστορία

ναι, εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία 

οι αγώνες και το παθός 

κι όταν κάποιοι κατά βάθος 

'θελαν να την πολεμήσουν, 

τον λαό να βασανίσουν, 

να προδώσουν, να ξεχάσουν

και να σώσουν τους εχθρούς

ένα βήμα ήταν όλο 

σε λαούς γειτονικούς 

που τα 'δωσαν όλα στην καταστροφή  

μα σκοτάδι  μόνο βρήκαν 

απ' την αρχαία χώρα αυτή. 

Περπάτησα ανάμεσα σε 'σάς  

κι αισθάνθηκα για λίγο ήρωας, 

ανάμεσα στο φως της πατρίδας μου.

ΠΟΙΗΣΗ

ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΠΑΝΤΟΥ

Σε  βλέπω παντού

Βλέπω παντού 

το πρόσωπο σου 

τόσο μοναδικό,  

τόσο ερωτικό 

 και σκέφτομαι, 

αν μπορώ να σε κατακτήσω. 

Ανοίγω τα παλιά βιβλία 

και τις ιστορίες 

και μέσα σε σελίδες σε κρύβω, 

κρύβω αυτό που δεν χάνω 

και σε κοιτώ. 

Κάποιες γραμμές που σαν ζωγράφος 

κάποιες ατέλειες όλο πάθος 

κι απορώ 

αν μπορώ μες τα κρυφά τα όνειρα μου 

με σ' αυτά που λέει η καρδιά μου 

να σ' αγαπώ. 

Μα εσύ δεν με κοιτάζεις 

άλλου παίζεις και διατάζεις 

ένα σκοπό,

γύρνα τα μάτια σου και κοίτα 

όταν απ' άλλα έρθεις 

στα δικά μου δίκτυα 

κι αγκαλιές .

 Εκεί θα κλαις 

και θα χορεύεις 

ώσπου να ξέρεις τι γυρεύεις 

 απ' το κορμί

 κι εγώ θα ανεβοκατεβαίνω τ' άστρα, 

θα χτυπάω στα όνειρα μου κάστρα 

για μουσική 

ταμπούρλο θα 'ναι η ζωή μου 

με μια λύρα στην ψυχή μου

 ονειρική, 

θα στήνω χορούς μόνο για νεράιδες 

για νέους Κενταύρους και σαματάδες

 μες την ζωή. 

Αυτήν που θέλω να κλέψω

από 'σένα

 σε μια στιγμή μόνο για μένα

 ερωτική...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΟΧΙ

ΟΧΙ 27/6/2015

´Οχι λοιπόν...

Περπάτησα έκει ανάμεσα 

στις κραυγές αγωνίας,

αντιμέτωπος με τον τρόμο, 

αντιμέτωπος με τον θάνατο,

δίπλα σε μια θάλασσα 

με κουφάρια που πλέουν 

ακόμη φαντάσματα.

Μυρίζω τον φόβο, το κλάμα,

το παράπονο, την απελπισία,

την απόγνωση

και βλέπω την εγκατάλειψη,

την προδοσία 

και κάνω βήματα μπρος πίσω .

Η δύναμη, οι κραυγές,

το θάρρος πνιγήκανε εδώ 

απελπισμένα, ξεχασμένα 

και μετά ανταλλάχθηκαν 

μ' αλαζονεία.

Αυτοί που φοβήθηκαν,

κατέστρεψαν το μέλλον 

κι άφησαν την ιστορία 

ορφανή να κλαίει

στο παρελθόν.

Ποιητής ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

ΓΕΡΝΑΩ

Γερνάω

Γερνάω

ψάχνοντας για λύσεις 

σ' ανατολές και δύσεις,

δημοψηφίσματα και νόμοι 

φυλακισμένοι και υπονόμοι,

μικρές αγάπες και μεγάλες 

ερωτευμένοι κι αστυνόμοι 

κι εγώ γερνάω και γυρνάω. 

 Πονάω, μέσα μου και λαχταράω 

για τρεις αγάπες από βλαστάρια 

και μια μεγάλη σ' άλλα χάδια 

και μια τρέλα με κυκλώνει

 καθώς δεν είμαστε πια μόνοι

  κι εγώ γυρνάω και πονάω 

καθώς γερνάω.

Σκέφτομαι χάδια και φιλιά

 σκέφτομαι εσένα που δεν ξεπερνάω

 είσαι πρώτη μες τα χάδια 

μες τα φιλιά μες σε γινάτια, 

θέλεις να τρέχεις μες σε παλάτια 

μέσα σε πόλεις, στενά δρομάκια

σε καλντερίμια της ζωής

 κι εγώ σε παίρνω εκεί μαζί μου

 κυκλοφορώ με την ψυχή μου, 

με πόδια που έχουνε τα πάθη

  μα με καρδιά από αγκάθι

μες την παλιά πόλη που καρφώνει

  μες σε σχολές που ελευθερώνει 

απ' την ζωή τα τόσα πάθη,

  απ' την σκέψη τα χίλια λάθη

  κι εγώ γερνάω και γυρνάω 

 κι εγώ πονάω και μιλάω 

μπορεί ν' ακούω και να κλαίω 

μπορεί να βουϊζουν τα αυτιά μου

μα με 'σένα αγκαλιά 

 με τα διπλάσια κιλά

 σε τρέχω δες κι εδώ ψυχή μου

 αυτή μπορεί να 'ταν η ζωή μου.  

Γερνάω ψάχνοντας για λύσεις 

 σ' ανατολές και δύσεις

μα μόνο εσένανε πονάω

γιατί ψυχή μου σ' αγαπάω...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΜΑΝΑ ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΣΣΑ

Μάνα ανατολίτισσα,  

το κουράγιο σου σημάδια γίνεται

 λυπητερά στο κορμί σου, 

τα σημάδια είναι αλύπητα.

Ένα κόκκινο ρόδι

εάν η αγάπη είχε τόσα πολλά μυστικά 

όσα αυτά που κρατάει μέσα η καρδιά, 

ένα ποτάμι χείμαρρος θα 'ταν 

η ξεχασμένη ψυχή 

και θα μοίραζε ζωή. 

Αγάπαμε, αγάπαμε τόσο πολύ 

έλα κοντά μου μικρό,

χαμογέλα κράτα ένα μυστικό 

σαν το βάσανο στην έρημο.

Εάν η αγάπη είχε τόσα πολλά μυστικά 

θα μπέρδευε τα σύννεφα εκεί ψηλά, 

όταν ήτανε βροχή εγώ θα έβλεπα τον ήλιο

 κι όταν είχε ήλιο συννεφιά. 

Αγάπαμε τόσο πολύ όσο ένα ανοιγμένο ρόδι   

όταν σε δροσίζει με τον κόκκινο χυμό του, 

όταν η κόρη σου βγαίνει στην αγορά 

από ένα γιο που μεγαλώνει 

μες τα ίδια σπλάχνα στοργικά. 

Μάνα ανατολίτισσα εσύ που θρέφεις

 τ' αρσενικά και τα θηλυκά

ένα κόκκινο σκασμένο ρόδι 

σου ραγίζει την καρδιά... 

ΤΙ ΗΜΟΥΝ

Τι ήμουν  5/6/2015

Ένα τίποτε 

ναι με ποιο δικαίωμα

ποια ήταν αυτή 

η ασύγκριτη σιωπή 

που ήθελα εγώ να χαλάσω

με πιο δικαίωμα ήθελα να κάνω 

ένα πόλεμο μέσα στην ψυχή σου. 

Ποιος ήμουν άραγε εγώ, τι αξία 

θα σου 'διναν όλα αυτά;

 Ένα τίποτε ήμουν

λίγο πιο ψηλά

 λίγο πιο χαμηλά ένα τίποτε, 

που πέρασε δίπλα απ' την λογική 

κι άφησε το μυαλό να δικάσει. 

Ένα τίποτε , λες και κρυφά την νύχτα

 όταν μόνη με κοιτάζεις

 εκεί στο σκοτεινό ταβάνι της μοναξιάς,

 ένα τίποτε ή ένας Θεός που δεν πρόλαβες

ν' αγκαλιάσεις.

Κλείσε τα μάτια, αλλιώς δεν ησυχάζεις,

ένα τίποτε που σε λάτρεψε...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ο άνθρωπος του κόσμου  4/6/2015

Ο άνθρωπος του κόσμου μπορεί

 να 'ναι τόσο μοναχικός, μπορεί 

να 'ναι τόσο δυνατός ,

όσο ένας αέρας πάνω 

στο λόφο της Ακρόπολης ,

όσο ένας αετός που πετά 

πάνω από τις κορυφές

στην Αγιά Σοφιά

και να χάνεται ...

Εκεί , ανάμεσα σε ψυχές 

και σε οράματα, σε θλίψη

 κι αναμνήσεις 

απ' το παρελθόν

και σ' άγονες στιγμές της ζωής.

 Ο Άνθρωπος του κόσμου

μπορεί να 'ναι Έλληνας μόνο

και να περπατά ,

στις κορυφές του ουρανού

κάτω απ' τα δάκρυα 

του Θεού...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ