ΘΛΙΜΜΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

ΘΛΙΜΜΈΝΑ ΦΕΓΓΆΡΙΑ  15/7/2015

Μπορείς να σκεφτείς τη φωτιά 

να μην καίει; 

Μπορείς να σκεφτείς τον πάγο

 να σου ζεσταίνει την ψυχή;

Όταν τα λουλούδια πεθαίνουν

 μπορείς να μυρίσεις 

την ευωδία τους,

 μέσα σ' ένα ξεραμένο σκοτάδι ;

 Μόνο τα όνειρα μπορείς ν' αλλάξεις

κι αυτά μόνο όταν τα κοιτάζεις

 κατάματα και τους μιλάς .

Τα ξεχασμένα όνειρα δεν ζουν

μόνο είναι αυτά που φωνάζουν

 μην με προδώσεις κι εσύ.

 Μην μου παίρνεις την ζωή

 γι' αυτό που δεν μπόρεσα 

το ένα να σου προσφέρω.

 Με ξεπερνάει η αλήθεια,

 μα το ψέμα είναι χρυσή φυλακή 

στις αισθήσεις. 

Αν άπλωνες το χέρι 

 θα έλαμπαν τα φεγγάρια

 και θλιμμένα ακόμη !!!

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΤΩΧΟΠΟΥΛΟΣ

ΞΕΡΩ

ΞΕΡΩ   14/7/2015

Ξέρω σου λέω 

τι πρέπει να πληρώσω,

αυτά που χρωστάω 

στην ευτυχία όλα τα δανεικά

για 'κείνα τ' άγνωστα 

που έρχονται 

τόσο παθιασμένα. 

Ήξερα σου λέω, τόση άβυσσος 

και πάλευα χωρίς ελπίδα 

στα σύνορα μιας πόλης 

 κι ήταν αγώνας άνισος

 με την ζωή,

 μα οι ρίζες έλεγα βαθιές

 θα με σώσουν. 

Αντίθετα με έδεσαν, 

σ' ένα βάλτο ξεριζωμένο τώρα 

χαμογελάω στις κρυφές συμβουλές

που δεν θα με σώσουν, 

γιατί ο πόλεμος 

με την κόλαση είναι άνισος.

 Ξέρω σου λέω...

Ξέρω...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Απόγνωση

Θέλω να σου μιλήσω για τον δικό μου κόσμο, 

 για τις αγωνίες μου, για τις χαρές μου,

 για την αφοσίωση μου σε μια γυναίκα 

που λατρεύω, για σένα 

και δεν με πιστεύεις. 

Θα 'θελα να σου μιλήσω για την μοναξιά μου, 

 για το ψέμα, για ένα τίποτε που όλα ανήκουν 

στο χρώμα των χρημάτων ακόμη κι οι κόσμοι  

που όταν καταρρέουν από λάθη πρέπει 

να προδοθούν,

να εγκαταλείψουν, ν' αφήσουν ένα όνειρο 

για να τακτοποιήσουν ένα κόσμο.  

Θέλω να σου μιλήσω για τον δικό μου κόσμο, 

που δεν εγκαταλείπει το ομορφότερο πλάσμα στη γη

 για ένα καπρίτσιο ή για μια λάθος εκτίμηση 

 μα θέλει να είναι κοντά του όπως πάντα.
Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, αιώνια... 

Ο δικός μου κόσμος δεν παίρνει μόνο, 

κι όταν δίνει ποτέ δεν αισθάνεται ότι δίνει πολλά,

 έτσι προσπαθεί να δώσει περισσότερα.  

Στον δικό μου κόσμο δεν υπάρχουν ψέματα  

παρα μόνο προσοχή για να μην πληγώσουμε 

τον άνθρωπο που λατρεύουμε. 

Στο δικό μου κόσμο υπάρχεις μόνο εσύ 

 που ποτέ δεν σ' είχα ολόκληρη κοντά μου, 

 που ήμουν ευτυχισμένος με τα κομμάτια σου 

και προσπαθούσα να σε κάνω ευτυχισμένη. 

Έστω κι αυτό το λίγο που μ' άφηνες 

να ζήσω, ν' αναπνέω...

 Στο δικό μου κόσμο όταν αγαπάει μια γυναίκα 

δεν πετάει σαν σκουπίδι τ' όνειρο της 

μα πεθαίνει γι' αυτό .

Στον δικό μου κόσμο υπάρχεις μόνο εσύ κι εγώ

 μην παίρνεις βαθιές αναπνοές λοιπόν 

θα διαλυθεί το όνειρο ,

καλύτερα θυμήσου ότι μ' ένα μαχαίρι κόβονται

 τα όνειρα σε ευθείες και πουλιούνται 

στην παραγωγή των αξιών τετραγωνισμένα 

 μόνο που όταν αφήνεις τ' όνομα σου δίπλα στο δικό μου 

μέσα σε μια στιγμή στην άκρη του κόσμου 

το δικό μου όνειρο δεν μπορεί να 'ναι μόνο δικό μου

 γιατί μου το 'χεις κλέψει πια 

 και είναι μόνο δικός σου. 

Κατάστρεψε το λοιπόν, κατάστρεψε τ' όνειρο

 κι αυτός θα 'ναι ο δικός μου κόσμος,  

αυτός που μου άφησες μια καταστροφή

  χαμογέλα...

ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Είναι η μουσική  7/7/2015

Είναι η μουσική των δέντρων, 

είναι ο ήχος της φύσης,

είναι το κελάηδισμα των αστεριών

όταν τη νύχτα μέσα στο δάσος

ο άνεμος γίνεται θεός 

κι αγκαλιάζει το σύμπαν.

Κένταυροι και νεράϊδες , αφήνουν

πάνω στα δέντρα αόρατες εικόνες, 

μαγικά καμώματά. 

Εκεί μέσα στην φύση, 

δίπλα στους μυτερούς βράχους

που σημαδεύουν την θέα 

για τ απέραντο

πάνω στην αιωνιότητα 

αφήνεις την υπογραφή σου

μια μέρα στην ζωή!

Σ' αγαπώ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΕΡΗΜΟΣ

 Είσαι μια έρημος

Είσαι σαν μια έρημος 

με χρυσή άμμο,

που φυσά και μ' αγκαλιάζει

μ' άγρια μάτια. 

 μέσα από ηλιοβασιλέματα 

κι ανατολές 

αναδύεται το γυμνό κορμί σου

 μέσα από μια σκόνη πάθους 

που κατρακυλάει  

προς τους ορίζοντες

 της Ανατολής και της Δύσης.

Φυσάς και με πας μέσα στα όνειρα

 στις σκέψεις της ανατολής .

Κοφτερά μαχαίρια

και παθιασμένες μουσικές 

με ηρεμούν σαν να ψάχνω 

τον Θεό στον θάνατο.

Μ' αγγίζουν τις αισθήσεις  

οι παραδεισένιες σου κινήσεις 

μόνο εσένα σκέφτομαι 

αυτό είσαι ... 

Μια άγρια αδάμαστη έρημος 

που χάνομαι μέσα της ευτυχισμένος 

ψάχνοντας μια όαση, 

σ' ένα οδοιπορικό ζωής,

 ζητώντας την λύτρωση 

ίσως και τον θάνατο 

αν δεν σε βρω.

Είσαι μια έρημος 

που ξαναζώ μέσα στο χρόνο,

περνάς τους αιώνες

 κι έρχεσαι κοντά μου

 όταν σε ζητώ...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ

Τι είσαι για εμένα 

Τι είσαι για μένα;  

Είσαι ένα άγνωστο λουλούδι 

που θέλω να το κόψω ,

να το μαράνω ,

να το τσακίσω , 

να διαλυθείς, να γίνεις σκόνη,

χυμοί, αέρας, να σε πετάξω

 μέσα στην ψυχή μου

σαν σπόρο και την άλλη στιγμή 

να 'σαι πάλι το ίδιο. 

Να σε μαραίνω, να σε ζουπάω, 

να σ' αγκαλιάζω, να σε φυλάω

από πάθος, πάνω σου να χτυπάω 

 να σε γερνάω 

και μετά να 'σαι πάλι το ίδιο.

Να σε κοιτάω, να σε ρουφάω ,

 να σε γλύφω, να σε δαγκώνω, 

να λιώνεις ,

να διαλύεσαι, να τελειώνεις 

από παντού απ' την ψυχή 

απ' το σώμα 

να εξαφανίζεσαι 

και την άλλη στιγμή

να 'σαι πάλι εσύ το ίδιο. 

Να σου σφίγγω την μέση, 

το πρόσωπο σου  

να σου λέω λόγια 

αγάπης, μίσους,

να σ' εξουσιάζω, κοντά σου να κλαίω 

να με χαϊδεύεις όταν πεθαίνεις,

 να σ' αγκαλιάζω όταν πεθαίνω ,

μα εσύ την άλλη στιγμή

 να 'σαι πάλι το ίδιο.

Τι είσαι για 'μένα... 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

Χαμένες ελπίδες

Ένα ναι ή ένα όχι 

και μπορείς  να καταλάβεις 

απ' την πρώτη στιγμή 

πόσο ψεύτικη είναι η αλήθεια 

πόσο αδύναμη

μέσα σε προδομένες κοινωνίες.

Δεν θέλω να βλέπω ζητιάνους 

 ούτε κι ανθρώπους να ψάχνουν

 σε κάδους απορριμάτων. 

Δεν θέλω να βλέπω γέροντες στις ουρές 

σαν θλιμμένα ηλιοβασιλέματα 

να περιμένουν να πάρουν πενήντα ευρώ

 ή ανθρώπους ανήμπορους 

σε συσσίτια των δήμων και της εκκλησίας.

Δεν μπορώ να βλέπω το μέλλον να κοιμάται 

σε παγκάκια σκεπασμένο με χαρτόκουτες,

 δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους 

να περπατάνε σαν δούλοι και να τρελαίνονται

 μέσα σε ευημερούσες  καταρρακωμένες 

κοινωνίες .

Δεν μπορώ να βλέπω εξουσίες και πολιτικές 

να 'ναι προδοτικές εξουσιαστικές παράφρονες.

 Δεν μπορώ να βλέπω αριστερούς 

να κατηγορούν αριστερούς,

 δεξιούς να καταδικάζουν δεξιούς 

και χουντικές συμπεριφορές 

μέσα σε δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Δεν μπορώ να βλέπω τηλεπαρουσιάστριες 

να γίνονται δικηγόροι του αίσχους 

και σαν δημόσιοι υπάλληλοι , 

να καταλαμβάνουν μια θέση στην βουλή 

κάνοντας τις σκύλες 

 και δικηγόρους πουτάνες της κοινωνίας. 

Δεν μπορώ να βλέπω τρελούς πολιτικούς 

να μας λένε για Εθνικοσωτηρία, 

γυαλίζοντας το μάτι τους να φωνάζουν

 και να είναι υπεύθυνοι για την μιζέρια   

χωρίς να μπορούν να καταλάβουν 

το μέγεθος της καταστροφής.

 Δεν μπορώ να βλέπω πολιτικούς

 επί δεκαετίες τους ίδιους,

 που έχουν καταστρέψει και ρημάξει 

 να αναγεννιούνται και ωσάν παρθένες

 να αναζητάνε το καινούργιο θύμα,

 την καινούργια κοινωνία που θα καταστρέψουν.

 Δεν μπορώ να βλέπω αλήτες, 

προδότες, ρουφιάνους... 

 Ναι εσείς ,ναι εσείς οι ίδιοι αλλάξτε 

ελάτε ν' αλλάξουμε την κοινωνία μας άχρηστοι. 

 Χαμένες ελπίδες, 

από πικραμένα μάτια, χαμένα όνειρα 

και θλίψη ορίζει τα περήφανα γηρατειά  

 και μια ανημποριά τα προδομένα νιάτα,

 που σκυφτά λες και καμπούριασαν

 τα όνειρα τους τραβούν τον δρόμο της ψευτιάς, 

της απομόνωσης, της ξενιτιάς 

που 'ναι τα χαμόγελα της ελπίδας για τ' αύριο, 

μια χαμένη Ελλάδα περιμένει σε μια εποχή

  που έχει δρόμο μόνο για πίσω .

Όχι μόνο τώρα ,όχι μόνο χθες 

μα εδώ και σαράντα χρόνια

 η ανημποριά, ο συμβιβασμός, 

η έλλειψη αξιοπρέπειας 

κι οι λάθος ακραίες πολιτικές

 και συμπεριφορές μας έφεραν εδώ 

στην ανασφάλεια της απομόνωσης 

στην ανασφάλεια του σήμερα

 στην ανασφάλεια του αύριο 

αναπολώντας μόνο τις παλιές

 χαμένες μας ελπίδες...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ