ΣΟΥ ΛΕΓΩ Σ ΑΓΑΠΩ

Σου λέγω  σ αγαπώ   11/9/2015

Σου λέγω σ' αγαπώ 

τι είναι άραγε η αγάπη για εσένα;

Είναι το μυαλό μου, η ψυχή μου, η ζωή μου, 

όλα αυτά που με κάνουν να 'μαι άνθρωπος

 όλα αυτά που με κάνουνε να 'μαι θεός

 μόνο μαζί σου. 

Από άνθρωπος άγγιξα το τέλειο

πως τα κατάφερες μου έλεγαν 

και πως τα θαλάσσωσες .

Εχτές σκεφτόμουν τον παππού στην πόλη

πως η πίκρα σε παίρνει μαζί της καμία φορά

 στο πιο γλυκό όνειρο της μοναξιάς

 όταν οι άγγελοι σου σ' απαρνούνται,

σου λέγω σ' αγαπώ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΟΔΥΣΣΕΑΣ  ΑΝΝΙΝΟΣ

ΑΝΕΜΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ

Άνεμος Καλοκαιρινος 10/9/2015

Περνάς, 

σαν άνεμος Καλοκαιρινός

 ανάμεσα απ' τις φυλλωσιές. 

Ένα απόγευμα του Ιούλη 

καθώς η Δύση μας προχωρά λαμπερή,

φυσάς την πνοή σου λες,

 Θεέ μου κι απαλύνεις την κάψα.

Κοντά παντελονάκια και ξαπλώστρες

 μας δίνουν ελευθερία στην φύση,

καθώς η σκέψη αγναντεύει, πετά 

εκεί πέρα από' τις λινές πουκαμίσες, 

πέρα απ' τα καλογυμνασμένα 

γυναικεία κορμιά, 

 που ρομαντικά λικνίζονται 

στις βόλτες.

Πέρα απ' όλα αυτά 

εκεί ανάμεσα στις φυλλωσιές

 που κουνιούνται,

μες στις κόκκινες δαμασκηνιές

 και τα κυπαρίσσια κουνώντας 

κι όλο τον κόσμο.

Όταν το μυαλό άσκιαχτο 

θυμάται τα καλύτερα της ζήσης

 μπορεί λέω μπορεί εσένα

να σ' ανακάλυψαν μια μέρα  

που χάθηκες μέσα 

στην αυλή της καρδιάς μου, 

μην νομίζεις ότι τα ψηλά τακούνια

 και τα όμορφα φορέματα

 θα σε κρύψουν ανάμεσα στον άλλο κόσμο.  

Εσύ ξέρεις πόσο άσχημοι είναι αυτοί  

το ξέρεις γιατί μαζί βρήκαμε τα γυαλιά

 απ' τους σπασμένους καθρέπτες της ζωής τους.

Τρέξε λοιπόν, τρέξε λοιπόν 

πίσω απ' τον καλοκαιρινό άνεμο 

κι όταν φτάσεις στην κόκκινη δαμασκηνιά

 πήδα μέσα στην αγκαλιά μου... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΑ ΓΚΕΡΤΣΟΥ

ΤΑ ΚΡΥΦΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Τα κρυφά χαμόγελα της ελπίδας    9/9/2015

Μας αγκαλιάζει το σκοτάδι 

και μια δροσιά αγγίζει το κορμί

παγωμένα φιλιά θαρρείς

 χωρίς πάθος.

Κρύες ανάσες που διώχνουν

 την τρέλα του καλοκαιριού

μερικές στιγμές άδειες

αυτές που στους αιώνες δεν θα γραφτούν πουθενά,

 μόνο σιγά σιγά καθώς το απόγευμα διώχνει το φως

 θα βυθιστούν όλα σ' ένα σκοτάδι θλίψης παγωμένο.

Κρύσταλλα βαρυχειμωνιά κι οι αναμνήσεις 

φορτωμένες σ' ένα παλιό φορτηγό πίκρας 

θα μεταφερθούν εκεί που καταλαγιάζουν

 όλα τα σκουπίδια,

 στην χωματερή του καινούργιου αιώνα.

 Θλίψη μόνο για τα καλά, τα όμορφα 

και κάποιες στιγμές που τα χαμόγελα

 ξεθαρρεύουν την ψυχή και χορεύει η καρδιά 

μες το σώμα, ζεϊμπέκικο και τσιφτετέλι. 

Θλίψη λοιπόν γι' αυτά τα καλά 

και λύτρωση για τα πολλά σκουπίδια

 σε βλέπω να χαμογελάς μες στο σούρουπο 

 θα φέξει τον χειμώνα που ξέρεις μπορεί

 όταν σταματήσεις να κλαις 

 γι' αυτά που δεν άξιζαν, 

 μην φιλάς στο μυαλό σου φιλιά που δεν άξιζαν. 

Είναι σαν το άχρωμο φθινόπωρο 

όταν τρυγηθούν τ' αμπέλια 

και μαζευτούν οι ελιές.

Τότε που ο ιδρώτας, θα στεγνώσει στο κορμί

ούτε κρύο, ούτε ζέστη, 

 ξεχασμένα χωρίς αισθήματα κορμιά σε πανηγύρια 

 που φορτώνουν και τις τελευταίες 

γεύσεις του καλοκαιριού στην λήθη.

 Ελάτε δέκα ζευγάρια ένα τάλιρο

 πεινασμένα φτωχά μάτια,  

που ψάχνουν να δοκιμάσουν τα τζάμπα γλυκά 

και σκοτωμένα συναισθήματα που σκοπεύουν 

να ρημάξουνε ζωές

σ' ένα τραπεζάκι ενός πανηγυριού κρυμμένες 

 κι αυτές στην ψεύτικη εποχή της χαράς

 εκεί που οι μπαλαρίνες παίρνουν τις φωνές των κοριτσιών

 και τα τρενάκια τα μυαλά των αγοριών.

Εκεί που οι λέξεις γίνονται καρφιά για να πληγώσουν 

τα μικρά παιδιά αφαιρώντας την μοναδική αλήθεια χαράς

που λάμπει μέσα στα παιδικά χαμογελά, 

Μη...Μη...
Ω ανόητοι τύραννοι η εξουσία σας μεγαλώνει

 στις παιδικές πράξεις και στα αθώα χαμόγελα. 

Ευτυχώς τ' απόγευμα 

έδωσε την θέση του στο σκοτάδι, 

δεν θέλω ν' ανάψω φως σταμάτησα να γράφω

και σκέφτομαι μόνο αυτό το καλοκαίρι που χάθηκε 

μες στα σκουπίδια χαμογελώ,

 γιατί ακόμη ανασαίνει δίπλα μου 

 αυτό που ξεχώρισε και φέτος βυθισμένη στα όνειρα 

 και σκέφτομαι πως αξίζει να προσπαθείς, 

όταν έχεις την ελπίδα κοντά σου,

 ότι τ' άλλο καλοκαίρι δεν θα 'θέλεις να το ξεχάσεις  ποτέ. 

Αγάπη μου είναι η εποχή που τα δάκρυα στεγνώνουν

 μαζί με τον ιδρώτα του κορμιού ,

άσε με να σ' αγκαλιάσω να ζεσταθούμε 

μες τα κρυφά χαμόγελα της ελπίδας ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ  ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΑΔΥΝΑΜΙΑ

ΑΔΥΝΑΜΙΑ  8/9/2015

Δεν σου ζητάω ευθύνες μωρό μου,
ή υποχρεώσεις, σ' έναν κόσμο 
που καταρρέει .
Να 'σαι ευτυχισμένη μόνο θέλω
χαμόγελο μου 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΦΩΤΟ ΜΑΡΙΝΑ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ

ΠΕΡΝΑ Η ΖΩΗ

Περνά η ζωή  5/9/2015

Σιγά περνά κι αυτή η μέρα 

ευτυχώς μαζί της περνάει

 κι η ζωή.

Τα συναισθήματα 

αντιστέκονται,

θα 'ρθει; Όχι.

Σε μισεί; Όχι.

Την αγαπάς; Όχι;

Μα τότε τι,

γιατί παιδεύεις την ψυχή;

Ίσως γιατί στις απαντήσεις

 κάνω λάθος,

ίσως γιατί στις ερωτήσεις 

δεν είμαι καλός, 

ίσως γιατί δεν θέλω να ελπίζω,

για να μην καταστραφεί εκείνη 

ίσως, ίσως. 

Μα αν δεν αντισταθείς 

αν αφεθείς 

θα καταδικασθείς 

στα όνειρα ,

θα διώξεις τις ελπίδες 

θα χάσεις όλη την ομορφιά 

που έχεις μέσα σου,

απλή είναι αυτή η ριμάδα η ζωή

δεν είναι πολύπλοκη,

αγωνίσου να την κερδίσεις 

πάλι.

Εντάξει εγώ θα το κάνω

πάλι και πάλι,

μα αυτή θα το θέλει 

όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ,

όταν έχεις πάρει τόσο ευτυχία δωρεάν 

τότε πρέπει να πληρώσεις, 

πολύ ακριβά για την δυστυχία.

 Σιγά, σιγά, 

περνά κι αυτή η μέρα, 

ευτυχώς μαζί της περνά κι η ζωή... 


ΠΟΙΗΣΗ  ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΑΝΝΑ ΔΗΜΑΚΗ

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Μια νύχτα τον Αύγουστο 4/9/2015

Έξω σκοτείνιασε,

 μπορεί και τα σύννεφα 

να μας κρύβουν, 

να μας κρατούν χωριστά. 

Σε μακρινό 

μαγεμένο δάσος εσένα

κι εμένα εδώ

 στα ερείπια της φυγής,

  εδώ πού τα θεμέλια τρίζουν 

απ' τους κεραυνούς στη καρδιά.

 Αυτούς τους δυνατούς

 που σαν κραυγές μας ξεσκίζουν

 το κορμί για να το πετάξουν 

στα ποτάμια της πίκρας. 

 Εδώ σκοτείνιασε,

 γιατί δεν γιορτάζουν 

την μέρα σήμερα 

 και η γη πίκρα θα φυτρώσει 

στ' αμπέλια,

 και τ' Αυγουστιάτικα στολίδια

 του καλοκαιριού...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΑ  ΓΚΕΡΤΣΟΥ

ΜΕΣ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ

Μες το κορμί σου    3/9/2015

Ζορίζεται το μυαλό 

δεν αντέχει τρέχει, τρέχει

 και δε καταλαβαίνει 

πως μπορεί να 'ναι η ζωή τόσο λευκή

 πως μπορεί

 τόσα απωθημένα να καταστρέφουν

 όλα τα όνειρα, 

πως μπορεί να προχωράς 

χωρίς να 'χει ήλιο,

 πως μπορεί να προχωράς 
μέσα σε μια νύχτα χωρίς άστρα, 

πως μπορεί να είσαι μόνος και να ζεις,

 πως μπορείς να ανασαίνεις 
μακρυά από τον πάθος,

 χωρίς το κορμί που ονειρεύεσαι 

να γίνει δικό σου. 

Αυτόν το σκλαβωμένο πόθο 

 πως μπορείς να τον αφήνεις μόνο

 σ' ένα κρεβάτι να χαρίζει τις ηδονές

 σε χαμένες σκέψεις 

 και τα χάδια να περνάνε 

μέσα απ' την κόλαση των θέλω 

χωρίς να αγγίζουν τις καμπάνες 

κάθε πόρου που σου ανήκει.

 Ξεχασμένη γη,  ξεχασμένοι καρποί 

αφήνονται σ' άνυδρες σκέψεις 

μέσα στην ζέστη της κόλασης,

 όταν το μυαλό ανήμπορο

 δεν ξεπερνά την πραγματικότητα

 μα αφήνεται μες την φυλακή του κόσμου.

 Μακρυά απ' τα όρια της φύσης 

σαν προδομένος μετανάστης 

 που πνίγεται μέσα σου,  μες το κορμί  σου

 χωρίς ελπίδες!!! 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΝΝΑ ΔΗΜΑΚΗ