ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

ΤΟ ΤΡΑΓΟΎΔΙ  ΤΟΥ ΣΕΠΤΈΜΒΡΗ    21/9/2015

Εχθές σ' είχα στο όνειρο μου 

ερωτικό μονάκριβο μου 

με μουσικές. 

 Σ' ένα στρώμα μες στα ουράνια 

με θεϊκά φιλιά και χάδια  

 κι αγκαλιές. 

Σε πήγαινα βόλτες 

σ' άλλους κόσμους,

 μοναδικούς φτωχούς ανθρώπους,

  σ' άλλες ρομαντικές γενιές

 κι εσύ κρεμόσουν απ' τον λαιμό μου 

στα μάτια με κοίταζες μωρό μου
στιγμές θεϊκές. 

Κούνια σ' έκανα στους κόσμους, 

σ' ήλιους που 'χανε μονάχα, 

χρυσές Ανατολές. 

 Κι έτσι δικιά μας είχαμε αύρα

 μες τα χαμόγελα τα πάντα,

  μες τις καρδιές. 

Λουζόσουν εσύ μες το φεγγάρι 

κι εγώ είχα τ' άστρα για μαξιλάρι 

ασημένιες βραδιές.

Χόρευα πάνω στο κορμί σου, 

φώτιζαν αισθήσεις απ' την δύναμη σου 

ζωής ορμές. 

Κατηφορίζαμε την μέρα 

κι όλο μας έβγαζε παραπέρα 

σ' άλλες στιγμές .

Τρέχαμε μέσα στους αιώνες 

πάνω στ' ουρανού τις αιώρες 

τις μαγικές.

Και να χαμόγελα και γέλια, 

φιλιά που ζέσταναν τον αέρα

κι έδιωχναν τις γεύσεις τις πικρές. 

Εχθές σ' είχα στ' όνειρο μου, 

ερωτικό μονάκριβο μου 

κι όλο χαρά, 

 άνοιξα απ' ένα άλλο κόσμο τα μάτια 

κι έφερα κι εδώ παλάτια 

κι αρχοντικά. 

Είχα όλη την δύναμη σου, ακόμη στο στόμα το φιλί σου 

και την ορμή 

 κι αυτήν την μέρα να ξεπεράσω και την ζωή να ξεγελάσω 

και την ώρα αυτή. 

Μέχρι το βράδυ η αγκαλιά σου να με ξαναπάρει κοντά σου 

στις μουσικές ,

εκεί στα σύννεφα πιο πάνω που οι άγγελοι έχουνε γάμο   

με πολλούς χορούς,  

νεράϊδες κι άρχοντες κοντά μου ν' ορίζουν στην νύχτα 

πάλι νέες πολλές σ' έρωτες μυστικούς,

μα εγώ μόνο για 'σένα να ψάχνω το ξωτικό  

 που δεν θέλω να χάσω απ' το μυαλό. 

Αυτό που μέσα έχει κόσμους 

που 'χει τα γλέντια κι  υποκόσμους

τρελές γιορτές

 που ξενυχτούν πέρα απ' αλήθειες, 

πέρα απ' άσημες συνήθειες, συνήθειες φτωχές. 

Εκεί που ζούνε οι προφήτες και οι διάσημοι αλήτες

στις γειτονιές, 

που τραγουδούν χρυσοί αγγέλοι

 όταν η νύχτα εμάς θέλει  

σε νέα αγκαλιά  .

Εκεί που εκρηγνύεται το πάθος

γίνεται όνειρο το λάθος 

κι αστραπή 

και μας πηγαίνει στα ουράνια, 

περνώντας την κόλαση τα βράδια 

με μαγική κλωστή. 

Εκεί που ράβουν τις γοργόνες  

 τα ξωτικά παίρνουν χελώνες 

 και μας κυλούν 

με άμαξες σε νέα μέρη, στ' ονείρου μας το μεσημέρι

   και στην φωτιά, 

μέχρι η δύση να μας φέρει 

στου ύπνου μας τον χρυσό Σεπτέμβρη

σε πρωϊνά,

εκεί που πάλι όλο χάρη θα περιμένουμε το βράδυ  

πάλι ξανά 

να ξαναρχίσουμε τα βράδια

τ' ονείρου σου τα θεία χάδια.

  Εσύ μαζί  να μ' αγκαλιάσεις απ' το κεφάλι  να κρεμαστείς

 πάλι όλο χάρη 

και θα μου πεις: 

Έλα και πάμε νέα βόλτα δεν τελειώνουνε τα κόλπα 

 κι οι  γιορτές.

 Εγώ θα σκύβω να φιλήσω τον αέρα που πηγάζει  απ' το στήθος 

 και τα νερά.

Ίσως να 'ναι οι χαράδρες,

ίσως οι άγριες κοιλάδες,  μπορεί κι ιδρώτας που κυλά., 
μα για 'μένα θα είναι του νου το χάδι   

κι ο ιδρώτας σου ποτό το βράδυ  

ή αγιασμός .

 Αυτά  θα 'ναι τα όνειρα μου 

όταν μπερδεύει η καρδιά μου την λογική.

 Έτσι το φως έρχεται το βράδυ  

η σκοτεινιά αφήνει στη μέρα σημάδι  

μόνο μικρο,

 αφού ποτέ δεν ξεπερνάω,

 αφού όλο θέλω να μιλάω 

για τον έρωτα αυτό.

Αυτό που αλλάζει την νύχτα μέρα 

αυτό που με σπρώχνει λίγο πιο πέρα  

κάθε φορά. 

 Έτσι σ' έχω εγώ κοντά μου  

διώχνω πάντα τα δάκρυα μου, δεν σε μισώ!

Μόνο τρελά σ' αγαπάω   

κι όλο σε κούνιες σε γυρνάω, στον ουρανό

 σε συναυλίες ξωτικές, 

μπερδεύω τ άστρα, τους πλανήτες, 

μπερδεύω όλους τους κομήτες, τους κεραυνούς 

 μέσα σ' ένα λούνα παρκ του κόσμου

που μένουν μόνο γέλια   

και βροντερές φωνές 

 κι εκεί μέσα στην παραζάλη 

εγώ σου λέγω και πάλι 

πόσο σ' αγαπώ 

 και 'σύ φωνάζεις από τρόμο  

κι εγώ σε λέγω είσαι δικό μου,

γλυκό μωρό .

Γιατί και χτές  σ' είχα στο όνειρο μου 

σ' ένα λούνα παρκ του κόσμου 

ερωτικό μονάκριβο μου 

του ύπνου μου θεά. 

Προτιμώ λοιπόν να μην ξυπνάω, 

μόνο εσένα να φιλάω ονειρικά

μέσα σε κύματα του αέρα  

μέσα στ' άστρα και πιο πέρα απ' την καρδιά,

εκεί που σίγουρα δεν θα σε χάσω  

γιατί εγώ μόνο μπορώ να σε πλάσω.

 Έτσι θα 'σαι μόνο δική μου σ' ένα τσίρκο στην ζωή μου

 που θα μπορώ,  

μόνο εγώ το εισιτήριο ν' αγοράσω να 'ναι ένα μοναδικό 

για να σε δω .

 Ν' αρχίζουν και πάλι όλα και να μπορώ    

τόσο γλυκά να σ' εξουσιάζω σε πολλές ζωές,  

όλους τους έρωτες να κάνω 

  να έχουν μόνο εσένα επάνω σαν ζωγραφιά. 

 Εκεί μέσα να γυρίζω  

 μέσα σου ευτυχισμένος να σφυρίζω

 ένα σκοπό, 

που μόνο εσένα θα μαγεύει  

αυτό που η ψυχή μου γυρεύει 

  τον Σεπτέμβρη αυτό !!!

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΑ ΜΗΛΙΩΝΗ

ΠΟΙΗΣΗ

Ποίηση   20/09/2015

Θεωρώ ότι η ποίηση είναι η κορυφή

στην τέχνη και στην γραφή.

Εάν μπορείς μέσα σε εκατό λέξεις

 να συμπιέσεις

 ένα ολόκληρο νοηματικό κόσμο φαντασίας

 και να δώσεις αυτό που θέλεις 

μέσα απ' τα λίγα 

να μιλήσεις και να ονειρευτείς

 σ' εκείνες τις μαγικές στιγμές

που 'ναι μοναδικές,

τότε δεν μπορεί κανένας να σε μεταφράσει,

  να σε ερμηνεύσει,

δεν έχει την δύναμη να αγγίξει

 την πραγματική φαντασία του ποιητή.

Όταν γράφουμε συνέχεια 

τότε εκφράζουμε ένα κόσμο

 που θέλει απλά μελέτη. 

Ο αληθινός ποιητής γράφει, 

 εκφράζεται κι εκτίθεται, 

 προσφέροντας στιγμές απόλαυσης

 στους αγαπημένους 

παίρνοντας την ευχάριστη  

αίσθηση της αναγνώρισης.

 Αυτό του δίνει την δύναμη 

 να δημιουργεί και να παίρνει 

εκπληκτικές στιγμές

και να συνεχίζει χτίζοντας

 μικρά παραμύθια για μεγάλα παιδιά... 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ  ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

Είναι η ζωή     17/9/2015

Θα περνάς 

δίπλα απο τ' αστέρια

θα τραγουδάς χαμογελώντας

κάθε χαμένη μέρα

θα με ψάχνεις, θα κοιτάς

εδώ στη γη 

με μάτια τυφλά απορώντας,

θα μιλάς σαν προσευχή 

για την απόλυτη του έρωτα 

καταστροφή.

Δεν το τελείωσες 

το τετράδιο ακόμη 

τι κι αν σε σφίγγουν 

δυο πίκρας πόνοι ,

δεν ακούς τα σωθικά σου 

που ποθούν την ηδονή

για χαμένες ευκαιρίες. 

 Τι κι αν υπάρχεις  

δες τα ασήμαντα  

που έχεις και θυμήσου

ήταν η δική μου, η δική σου 

  είναι η ζωή!!! 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΑΣΎΜΜΕΤΡΕΣ ΣΧΈΣΕΙΣ ΖΩΉΣ

ΑΣΎΜΜΕΤΡΕΣ ΣΧΈΣΕΙΣ  ΖΩΉΣ

15/9/2015

Πρέπει να τελειώσει αυτό το μαρτύριο της σχέσης, πρέπει να μιλήσουμε 

να καταλάβεις να με καταλάβεις 

και να κρατήσουμε η να διαλύσουμε αυτήν την χαμογελαστή αύρα της ζωής , 

αυτήν την ευλογία που μας έδωσε ο Θεός αυτό το χάρισμα της φύσης,  

δεν είναι μια απλή σχέση όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι 

δεν είναι μια ανάσα ένα κοίταγμα η ένα φιλί είναι όλα. 

Μην με κοιτάζεις έτσι ένοχα πες μου τι θέλεις μιλα μου χάιδεψε την ψυχή μου

με αλήθειες η και με ψέμματα άνοιξε αυτό το καρύδι που κατόρθωσε να σε κυριεύσει 

να σε πνίξει , μα εσύ μα εσύ ολόκληρος άνθρωπος είσαι κατάλαβε απλά πράγματα 

και μην υποχωρείς μην τραβάς πίσω την ζωή μην αφήνεις να σε πάρει από κάτω 

ένα τίποτε ένα ασήμαντο τίποτε ωχ πόσο είσαι θεά πόσο είμαι ερωτευμένη,

θα λεγες άσε να ξεφλουδίσουμε ακόμη αυτή την φλούδα από την Ζώη 

και εκεί μέσα ας γελάσουμε,

με τους χυμούς , κοίτα με όπως σε κοιτάω νιώσε το μεγαλείο που πήρες

από αυτό το τεράστιο σύννεφο αγάπης, που μου έδωσες από αυτό που πήρα

που το έκανα δικό μου και πέταξα μαζί σου, 

όχι όχι δεν παραλογίζομαι όχι δεν είναι τόσο απλή η αγάπη

τόσο απλή η ρημαγμένη ζωή μας,

είναι ένα δώρο, πάρτο και άφησε με στην χαρά της ηρεμίας 

όταν σ έχω δίπλα μου όταν ακούω την ζωή σου να πεταρίζει κοντά μου 

όχι σαν ένα φυλακισμένο πουλί, μα σαν ένα κυρίαρχο πλάσμα 

που αγόρασε τόσο φθηνά 

την Ακριβή ζωή μας , ναι, ναι , εσύ και εγώ ας χαϊδέψουμε τις όμορφες στιγμές 

και ας τις κάνουμε ομορφότερες. 

Καις καις σαν τις αμαρτίες της Ζωής και προσπαθείς να με παρασύρεις κι εμένα. 

... Δεν καταλαβαίνεις το πάθος του έρωτα που με λούζει για εσένα 

δεν καταλαβαίνεις ,

ότι προσπαθώ να σε σβήσω σαν το νερό να σ αγκαλιάσω και να σε κυριεύσω 

αυτές όλες τις μικρές φλόγες που όρμούν από το στήθος σου από το μυαλό σου

από το κολασμένο κορμί σου να τις τιθασεύσω. 

Θέλω σαν καταρράκτης να σε σβήσω πέφτοντας πάνω στο κορμί σου

 μην με μιλάς έτσι πρόστυχα, 

μην με κοιτάς καθόλου, δεν καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ να αντέξω

 αυτήν σου την αδιαφορία

προς εμένα, δεν καταλαβαίνεις ότι η εξιλέωση για εμένα θα ήταν 

μόνο αν σε κυρίευα,

η αν με κυρίευες μα πως πώς θα μπορέσει η φωτιά που έχεις μέσα σου

 να σβήσει 

όλο το νερό του κόσμου που υγραίνει την ψυχή μου , 

για αυτό και δεν μπορώ δεν μπορώ να συνεχίσω μαζί σου

πρέπει να σταματήσουμε 

αυτήν την σχέση να βρω την απόλυτη εξιλέωση αγαπημένη. 

... Σ αγαπώ κοίταξε στα μάτια σ αγαπώ δεν θέλω να σβήσεις μέσα μου 

όλο αυτό τον όλεθρο όλη αυτήν την κόλαση που πηγάζει από μέσα μου

 για εσένα, 

σ αγαπώ σ αγαπώ σ αγαπώ ,

θέλεις να κλάψω για να σβήσω μόνη μου όλη την φωτιά

που με καίει όμως όχι προτιμώ να καίγομαι έστω και μόνη για εσένα,

προτιμώ να σε σκέφτομαι και να αγκαλιάζω τον ήλιο την φωτιά

 που δεν σ αφήνει να σκεφτείς,

δεν θέλω να με σβήσεις δεν μπορείς να πάρεις από μέσα μου όλα αυτά

που αισθάνομαι για εσένα είμαι γυναίκα και εσύ,

 όμως αγαπιόμαστε, 

όταν σ αγγίζω όταν με φιλάς τότε δεν υπάρχει ούτε φωτιά ούτε νερό, 

δεν υπάρχει παρ μόνο η ζωή μας δεν θέλω να με σβήσεις,

 δεν θέλω να σ απαρνηθω 

δεν θέλω να χαθούμε να χαθεί η αγάπη μας,

 θα αντισταθώ δεν θα αφήσω ποτέ αυτό που αισθάνομαι

για εσένα να χαθεί δεν θέλω εξιλέωση οι κολασμένοι μόνο 

ζητούν την κάθαρση, 

και εγώ απλά έχω μια φωτιά που με καίει είμαι ερωτευμένη.

...Ματωμένα είναι τα χείλη μου από τις δαγκωματιές λες και προσπαθώ

 να φιλήσω

μανα λύκαινα , λες και προσπαθώ να αγκαλιάσω κορμί λιονταριού  

εσένα θέλω όταν είσαι ήρεμη εσένα θέλω κι εγώ να ηρεμήσει η φωτιά σου, 

να μείνεις κόντα μου και να απάλυνες την έλλειψη σου, 

γυρνάς κάθε βράδυ λες ότι μ αγαπάς και γυρνάς την νύχτα

 σ όλους τους περίεργους δρόμους ,

σ όλα τα παράξενα μαγαζιά χωρίς ταυτότητα και ψάχνεις 

τις χαμένες σου λάμψεις , 

τις φλόγες σου τις σπίθες σου ψάχνεις την παιδική σου ηλικία

 η τα απελπισμένα

σου όνειρα,

στις ξεχασμένες γραμμές των τραίνων και στις πρόχειρες κρυψώνες του έρωτα. 

Πως μπορείς να κρύβεσαι από τις αλήθειες μου, πως μπορείς να μην υπολογίζεις 

πόσο καθαρά σου φέρθηκα σαν γυναίκα σαν άντρας σαν εραστής, 

πόσο σ αγάπησα πόσο ερωτευμένη  είμαι ,πόσο ερωτευμένη είσαι,

και πόσο όταν με είχες ανάγκη ήμουν δίπλα σου 

θυμάσαι όταν μου μιλούσες όταν έκλαιγες,

όταν ήθελες να ξεσπάσεις να γλυτώσεις από τα αδιέξοδα, 

μ αγκάλιαζες στο κρεββάτι τρέμοντας

και σ έσφιγγα επάνω μου παθιαζόμασταν από τα ίδια δροσερά κύματα

 και οι δυο

και άφηνες την φωτιά σου στα φιλιά μου να δροσίσει κάθε νύχτα, 

αφήνοντας το κορμί σου 

τα πόδια σου να δεχτούν την θεϊκή μας δύναμη και όχι να τρέχουν

σαν εξόριστοι δούλοι, 

να βρουν το άγνωστο μέσα σε καταγώγια. 

Φοβάμαι φοβάμαι να σ αγγίξω πλέον φοβάμαι όχι μόνο 

την χαμένη σου ψυχή ,

μα και το τρελαμένο σου κορμί πόσο άρρωστο μπορεί να είναι 

και βλέπω όρια στην ζωή μας,

όρια χωρίς ορίζοντες παρ μόνο με θλίψη κι όμως σε θέλω λατρεία μου 

τόσο παθιασμένα ,

ξημέρωσε ελα να κοιμηθούμε.

...Δεν καταλαβαίνεις δεν κατάλαβες ποτέ σου ότι η αγάπη μου για εσένα

 δεν έχει σχέση 

μ αυτό που θέλω εγώ στην ζωή, 

ναι σ αγαπώ κι εγώ ,

μα δεν μπορώ πνίγομαι κοντά σου δεν μου αρκεί η δροσιά σου

 δεν μου αρκεί μόνο η αγάπη σου, 

πνίγομαι μες την απέραντη σου θλίψη στα απλά θέλω σου θέλω να ζήσω

θέλω να κλάψω θέλω να ερωτευτώ να με κοιτάξουν μάτια θολά 

ερωτικά πεινασμένα,

για σάρκα να με σφίξουν το κορμί ερωτικά και βαθιά μέσα μου να νιώσω 

το απόλυτο .

Θέλω

να καίγομαι και να παίρνω δύναμη να ανανεώνομαι και να αφήνομαι

σ ένα απόλυτο χάος, 

αλλιώς θα καταστρέψω εσένα και θα καταστραφώ 

αλλιώς θα γκρεμίζομαι κάθε μέρα κάθε βράδυ και θα μυρίζω όχι φωτιά μα κόλαση

συναισθημάτων, δεν καταλαβαίνεις σ αγαπώ μα σκέφτομαι και άλλες ευκαιρίες  

σκέφτομαι δρόμους με λαμπερά φώτα σκοτεινά δωμάτια

παθιασμένα 

χέρια, ιδρωμένα κορμιά.

Σκέφτομαι την λύτρωση της στιγμής μήπως και μπορέσει να σώσει

τον κόσμο μας τον κόσμο μου,

εχτές ήμουν με μια φίλη μας και την φιλούσα , ξέρεις εσύ 

 ένοιωσα να κυλάει μέσα μου

όλος ο παράδεισος τυφλό το μυαλό μόνο οι αισθήσεις λειτουργούσαν

και το πάθος ο πόθος,

λες και χόρευα μαζί της τον πιο παθιασμένο σκοπό αν δεν με σταματούσε

η φωτιά μου θα ρουφούσε όλη την ψυχή της.  

Άλλες φορές εγώ είμαι αυτή που ζαλίζομαι από το πάθος 

και αυτή η εξάντληση,

δεν έχει να κάνει παρ με το απόλυτο δεν φταις εσύ δεν φταίω εγώ 

μα η ολοκλήρωση της σκέψης της φωτιάς των συναισθημάτων

και όταν μπορώ και αισθάνομαι το τέλος,

όταν αισθάνομαι τελευταία

μπορώ να ξεκινάω πάλι από την αρχή να ελπίζω. 

Φύγε άσε με άσε με να καίγομαι μόνη μου μην με σβήνεις, φύγε σε παρακαλώ 

η μη μου μιλάς άλλο πραγματικά ξημέρωσε ναι,

 να κοιμηθούμε ξεκινάει μια νέα μέρα,

δρόσισε με για λίγο δώσε μου λίγη από την αγαπημένη σου υγρασία, 

δώσε μου δύναμη για να ξεκινήσω τον δρόμο μου και σήμερα 

χωρίς να καώ ολοκληρωτικά,

είναι τόσο γλυκιά η αγκαλιά σου ...

ΠΟΙΗΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΗΣ  ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΝΑ  ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ

ΑΥΤΟΣ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Αυτός ο χειμώνας  14/9/2015

Αυτός ο χειμώνας 

μπορεί να φέρει

 κι άλλα όνειρα 

ζεστά. 

Μέσα απ' τα κρύα 

χιόνια της εποχής

αυτός ο χειμώνας

που έρχεται σιγά σιγά, 

θ' αυξήσει 

τους χρόνους μελέτης

και τα χειμωνιάτικα αστέρια

 θα μας κάνουν

ν' αρχίσουμε να παλεύουμε 

με τα όνειρα και τις νεράϊδες. 

Τότε μπορεί να γεννηθούνε 

αυτά τα ωραία της χρόνιας 

που θα μας ζεσταίνουν

 τις ψυχές .

Αυτός ο χειμώνας

μπορεί να φέρει 

κι άλλα όνειρα 

ζεστά. 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΜΕΓΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ

Μεγάλα ταξίδια του πόθου  13/9/2015

Δεν είναι ο θάνατος ακριβώς 

μα είναι η ζωή,

 δεν είναι θάνατος τυφλός

 για τους αγαπημένους

 μα είναι ζωή, 

όταν κρατάει μακριά 

σε τόπους μακρινούς 

αυτούς που αγαπήσαμε

  τους αγαπημένους.

Πιστεύω ότι το κορμί 

είναι απλά το ασκί 

που μας κουβαλά, 

η ψυχή είναι το φως.

Δεν αγαπώ μόνο 

την αγγελική σου ομορφιά 

και τ' απίστευτο κορμί σου, 

αγαπώ την άγρια σου ψυχή 

την αδάμαστη.

Αποτελείς έρωτα μου εξαίρεση

γιατί είσαι πηγή ουσίας, 

χαμένη στην κοινωνία μας.

Δεν ξέρω αν αυτό μας το χρωστούσε 

μια άλλη ζωή, 

το κυριότερο είναι να ταξιδεύω 

την ψυχή σου με λόγια

θα 'ναι σαν να σ' έχω αγκαλιά

να σε πηγαίνω στα μυστικά μου 

μεγάλα ταξίδια 

του πόθου!!! 

ΠΟΙΗΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ   ΟΔΥΣΣΕΑΣ  ΑΝΝΙΝΟΣ

ΟΤΑΝ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΠΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΥΓΚΡΟΥΕΤΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Οταν οι ψυχές πάλλονται

 συγκρούεται το σύμπαν 12/9/2015

Συννεφάκι είναι, 
μπόρα που φέρνει το καλοκαιράκι 

για να δροσίσει τις ψυχές.

Φέτος η μπόρα θα 'μαστε εμείς 

θα περάσει όμως, θα δροσιστούμε

 και θα γίνει κάθαρση,θ' αναγεννηθεί

 η αγάπη μας και θα 'ναι ακόμη

 πιο σταθερή κι απ' τον χρόνο.

 Αν διαβάσεις πόσο σ' αγαπώ.

 θα καταλάβεις αυτά που σου λέω.

 Κλείσε τα ματάκια τώρα, 

που ξέρεις τι δώρα μοιράζει

 αύριο ο Θεός.

Πρόσεξε όμως

όταν οι ψυχές πάλλονται

 συγκρούεται το σύμπαν!!!

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΙΣΕΛ ΚΟΚΚΙΝΟΣ