ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ

Γιορτάζεις 7/10/2015

Γιορτάζεις κι εσύ σήμερα ,

και δεν ξέρεις τι αφήνεις πίσω

 δεν ξέρεις τι υπάρχει μπροστά

 δεν ξέρεις που θα πας. 

Κοιτάς αριστερά δεξιά 

κι απελπισμένη ρωτάς, 

τι είναι η ευτυχία 

τι είναι η χαρά.  

Σε τι κόσμο ζεις,

 τα χάδια η αγάπη 

πόσο σου έλειψαν,

 γιατί δε τα γνώρισες. 

Γιατί είσαι απελπισμένη,

 γιατί οι σιωπές είναι περισσότερες,

 γιατί οι δρόμοι είναι κλειστοί, 

γιορτάζεις κι εσύ σήμερα 

και όμως νομίζεις,

 ότι πέρασαν οι χαρές 

  πρωτού, ακόμη γεννηθείς,

γιορτάζεις και εσύ αύριο!!!

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΠΡΟΣΤΥΧΑ ΟΝΕΙΡΑ

Πρόστυχα όνειρα    6/10/2015

Με ξενύχτισες πάλι σήμερα το βράδυ 

μέσα σε αγκαλιές μέσα σε φιλιά 

μέσα σε βρώμικα σεντόνια ,

μέσα σε κλειστά φώτα

 σε μαύρα όνειρα σκοτεινά. 

Εκεί πίσω από τις γρίλιες,

 πίσω από σκοτεινά παράθυρα 

σε είχα αγκαλιά σε φιλούσα 

και σε λάτρευα,

 έτσι με ξενύχτισες έτσι με άφησες

το πρωινό να κοιμάμαι μόνος κουρασμένος.

 Μη θέλοντας να ξυπνήσω την αλήθεια 

δεν θέλω να φύγω από το ψέμα,

θέλω να μείνω μέσα στα όνειρα 

να με ξενυχτίσεις πάλι σήμερα, 

σε αυτά που μ’ αρέσουν 

στα πρόστυχα όνειρα, 

και να  μαι  ευτυχισμένος...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

https://youtu.be/gL1kQl11_zg

https://youtu.be/gL1kQl11_zg

ΑΣΥΜΜΕΤΡΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΩΗΣ-ΠΟΙΗΣΗ - POETRY ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

ΛΑΜΠΕΙΣ

Λάμπεις  3/10/2015

Χαμογελάς και λάμπεις

όταν αφήνεις τα μάτια σου 

να απολαύσουν,

 την ηδονή της αλήθειας. 

Όταν αφήνεις το κορμί σου

 να αγγίξει το κορμί μου

 θέλω να 'ρθω κοντά σου

 μα φοβάμαι,

 θέλω να σε αγκαλιάσω 

να σε φιλήσω να φωνάξω,

 σε λατρεύω  μα φοβάμαι. 

Έτσι σε αφήνω μόνη 

το απόγευμα ,

να μπορέσεις να καταλάβεις 

ότι αγάπη δεν είναι λόγια, 

αγάπη δεν έχει προδιαγραφές

και δεδομένα,

 δεν έχει θέλω μη...

 Παρά μόνο την αυλή του παραδείσου

 εκεί που είναι κρυμμένοι άγγελοι, 

εκεί που είναι κρυμμένοι

όλοι οι άνθρωποι που αγάπησα,

όλοι οι άνθρωποι που ερωτεύτηκα,

εκεί που λάμπουν αλήθειες.

Χαμογελάς και Λάμπεις

όμως είσαι μόνη στην κόλαση 

καίγεσαι ,

γιατί ο παράδεισος είναι άλλου... 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΓΙΑΤΙ

Γιατί  2/10/2015

Πόσο δύσκολο είναι το σούρουπο

 όταν αναζητάς την αλήθεια της αγάπης, 

 όταν ψάχνεις γιατί μ αγαπάς

 τι μου χρωστάς, 

τι έχω κάνει για εσένα. 

 Γιατί χιλιάδες γιατί γιατί, 

εσύ  εγώ αφού μας αγαπάνε άλλοι, 

κοιτώ μέσα από την νύχτα

 και βλέπω κάτι χρυσογάλαζα 

φτερά μακριά αγγέλου.  

Ίσως ίσως κάποιου Θεού,

ίσως λάθος που η φύση παίζει

με την αναμονή της ποιο γλυκιάς πίκρας,

μια κουταλιά το γιατί 

είναι ένα δηλητήριο,

 που ούτε με χιλιάδες καραβάνια  έρωτα

 δεν μπορεί να μας βάλουν στο δρόμο 

της ξεχωριστής αγάπης. 

Γιατί  όταν τα όνειρα σκορπανε 

στιγμές ευτυχίας, 

γιατί όταν η σκέψη γελά

 με κρυφές πονηρές ιδέες,

 γιατί όταν δεν αγαπάμε θυμώνουμε,

 γιατί  το δηλητήριο μπορεί να σκοτώσει, 

 γιατί ο θάνατος δεν μας νοιάζει,  

γιατί  έχω συνέχεια εσένα στο μυαλό μου,

 γιατί  όταν σε σκέφτομαι ο κόσμος χάνεται, 

γιατί   γιατί γιατί  ,  ειλικρινά δεν ξέρω γιατί,

 σ αγαπώ ίσως γιατί 

 μ αγαπάς κι εσύ, 

γιατί έτσι ...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΑ ΓΚΕΡΤΣΟΥ

ΠΕΤΑΣ

Πετάς        1/10/2015

Πετάς εκεί στα άσπρα σύννεφα 

και μ' αγκαλιάζεις

 όλες οι κινήσεις σου όλα τα θέλω σου 

 καταδικάζουν εμένα κι εγώ απορώ,

  δεν μπορώ να προχωρήσω, δεν μπορώ

 να πετάξω, δεν μπορώ να σε σκεφτώ

 και πέφτω ανάμεσα σε δυο τοίχους 
μέσα σένα γκρεμό

 και σκίζω με τα νύχια τα σωθικά μου,

 σκίζω το μυαλό, σκίζω τις σάρκες 

προσπαθώντας να κρατηθώ.

Χαμένες αισθήσεις, 

προδομένα συναισθήματα μέσα σε πάγους

  κι εγώ γεμάτος αίματα παραπατώ 

στην γη κοιτάζοντας ψηλά εσένα. 

Δεν χαμογελάς, μόνο σκέφτεσαι 

 και τα μάτια, αυτά τα μάτια 

σαν διαλυμένοι γαλαξίες

  μέσα σ' άπειρα κομμάτια  

 μαύρης πνοής.

 Αυτά τα μάτια θέλω να τα ενώσω

  σαν παζλ, σαν σταγόνες διαλυμένες 

 να γίνουν θάλασσα να ξαναθυμηθούν

τα ευτυχισμένα πρωϊνά 

μέσα στα κόκκινα σεντόνια 

 που τα κορμιά απελευθέρωναν

 όλο τον κόσμο

 και γεννούσαν οι αισθήσεις  

με χυμούς από παράδεισο. 

Αυτά τα μάτια λοιπόν με ξεσκίζουν, 

αυτά τα χείλη που δεν θυμάμαι πια , 

αυτά τα στήθη

  που σημαίνουν όσο όλος ο κόσμος 

την δροσιά της καρδιάς.  

Αυτό το κορμί που χαμένο πλέον 

 πετά εκεί ψηλά

 κι αιωρείται ανάμεσα από σύννεφα

 και σκέψεις του κόσμου, 

 εγώ είμαι εδώ κάτω, εσύ παντού μέσα μου 

εγώ είμαι ο άνδρας, εσύ όλη η γέννηση 

  και πετάς και πετάς ανάμεσα στα σκουπίδια της γης 

και λάμπεις ανάμεσα στ' άστρα και στις εποχές

 και χάνεσαι ανάμεσα στα χρόνια και στις στιγμές,

  μα εγώ κοιτώ ψηλά και προσπαθώ 

να σε συγκρατήσω

 στα χαμένα όνειρα της νύχτας 

με τα  ξεχασμένα λόγια της λύτρωσης

 των στιγμών και του πάθους .

Εσύ πετάς κι εγώ εδώ στην γη κρατώ 

το σχοινί της απελπισίας,

 για να μην σε χάσω ...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ