ΦΕΥΓΕΙΣ ΧΡΟΝΕ

Φεύγεις χρόνε   30/12/2015

Φεύγεις χρόνε ,

φεύγεις γερασμένος 

πικραμένος 

με θλίψη,

 σκυθρωπός  γιατί δεν μπόρεσες 

να δώσεις την χαρά 

που ήθελες, 

γιατί σε φορτώσαμε 

ρυτίδες, ενοχές και πάθη

δολοφονίες, πνιγμούς και μίση,

μισαλλοδοξία κι απαισιοδοξία 

και καμιά φορά υποκριτικά 

θυμόμαστε πως σε περιμέναμε με ελπίδα. 

Φεύγεις χρόνε, βιαστικά 

θα 'λεγα και δεν κοιτάς 

ούτε δίπλα ούτε πίσω,

 παρά μόνο τις λίγες ώρες

 που απόμειναν απελπισμένα. 

Μας κοιτάς ασπρισμένος, 

 γεμάτος αμαρτίες κι ενοχές 

λες και βλέπεις , μια γυμνή 

πόρνη αριστοκράτισσα.

Δεν ήθελες να φορτωθείς εσύ, 

όλη αυτή την θλίψη που σου δώσαμε

 είχες ελπίδες και χαρές να μας δώσεις,

 μα μόνο καταστροφές σ' ετοιμάσαμε  

 πολέμους, υποκρισία και προδοσία. 

Φεύγεις γρήγορα, ξέρεις όμως

  ότι δεν φταις εσύ μα εμείς 

που θα παραμείνουμε εδώ πίσω 

να υποδεχθούμε ένα καινούργιο χρόνο 

για να τον βασανίσουμε.  

Λοιπόν σαν χαζοί γελάμε, 

φεύγεις χρόνε!!!

ΠΟΙΗΣΗ  ΣΩΤΗΡΗΣ  ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

Καλικάντζαροι 31/12/2015

Κλεμμένα χαμόγελα 

κάποια σύννεφα ίσως κρυμμένα 

κάνουν παρέα με κάτι χαμόγελα

που 'ψαχνα χθες, 

μέσα σε μια πολύ άδεια παγωμένη

φυλακισμένη 

νεκρή φύση. 

Δεν περνούσε κανείς

όλοι οι δήθεν 

κι οι γιατί χάθηκαν 

χωρίς να ξέρουν από πόσο

και τι μας χρωστά η ζωή. 

Αφού τα πήραν όλα

οι καλικάντζαροι,

ακόμη και τα χαμόγελα  

φόρεσαν την στολή 

των ξωτικών και κρύφτηκαν 

περιμένοντας την άλλη μέρα 

τον άλλο χρόνο

όταν ξεχάσουμε, να μας κλέψουνε

πάλι τα χαμόγελα!!! 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΛΟΝ

Χωρίς μέλλον  1/12/2015

Με πολύ διάθεση ανοχής 

κι αντοχής

είμαστε σαν περαστικοί

που βλέπουν να χάνεται η ζωή 

και 'μείς απλά την κοιτάμε 

από μακρυά κι απορούμε 

λέγοντας :

Μα αυτοί οι προδότες,

είναι τόσο μαλάκες...

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΝΙΝΟΣ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

Δημιουργός ονείρων  30/11/2015

Ζω μέσα σ' ένα κόσμο

πνευμάτων κι ονείρων

μπερδεύω τους κόσμους,

ποτέ είμαι 

σ' έναν ποτέ σ' άλλον 

και συνέχεια ξυπνάω 

από ένα όνειρο 

που δεν θέλω να αποχωριστώ.

Από έναν άλλο κόσμο,

άλλο τρόπο σκέψης,

άλλη αγάπη, άλλη ελπίδα,

 άλλη ζωή. 

Θυμώνω, θυμώνω πολύ

 που χάνομαι ανάμεσα 

σε τόσους κόσμους,

που γυρίζω τόσα όνειρα 

πότε έχω φτερά αγγέλου,

πότε είμαι ιππότης ή ξωτικό

πότε άνθρωπος 

και πότε χάνομαι μέσα 

σε κάτι περάσματα στον ουρανό. 

Παράξενο που τα ξεχνάω...

Μόλις ανοίξω τα μάτια,

σαν μαγικό χαλί το κορμί μου  

με ταξιδεύει

σε κάθε κλείσιμο των ματιών

ακόμη όταν και τα όνειρα 

δεν υπάρχουν, υπάρχω εγώ ...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΑ ΜΗΛΙΩΝΗ 

ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ

Μετάλλαξη  29/11/2015

Αρπάζεις με τα νύχια 

την απελπισμένη σου ζωή, 

μεταφέρεις όλα τα όνειρα 

 σ' ένα ταξίδι 

και χαράσεις με τις ελπίδες

 όλα τα σκουριασμένα μέταλλα,

 τα σαπισμένα όνειρα 

του παραδείσου, 

όλες τις στιγμές του έρωτα

 τις ψεύτικες

 όλα τα καμμένα φτερά 

που σε πούλησαν,

 όλα τα χαλασμένα κρασιά

 που ήπιες δίνοντας στο κορμί 

 την ελπίδα ότι σ' αγαπούν. 

Νιώθεις τις πληγές

 σ' όλο σου το κορμί 

και νιώθεις στην πλάτη 

τα φτερά που βγαίνουν 

και τόσο πονάνε,

μα δεν ξέρεις ακόμη 

αν γίνεσαι άγγελος,

  ή διάβολος...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 
ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΒΑΣΙΛΙΚΗ  ΓΙΩΡΓΚΑ 

ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Βόλτα στο φεγγάρι 28/11/2015

Σε κοιτάζω καθώς βραδιάζει

 ν' ανησυχείς, 

να κοιτάς προς τα έξω 

στο δάσος , σαν τα μάτια σου

 να 'χουν ελπίδες,

σαν να 'χεις φτερά κοιτάς 

πάνω απ' την γη 

και ρωτάς 

αν θα ρθω μαζί σου 

μια βόλτα στο φεγγάρι 

να πετάξουμε μαζί,

 σε κοιτώ και δεν μιλώ. 

Σε ρωτούσα: τι το θέλεις το καπέλο,

που το βρήκες αυτό το μυτερό 

κι αυτήν την μαύρη κελεμπία

και τα φιλάς 

 στην παλιά σου ντουλάπα,

 μα ποτέ σου δεν μου απάντησες... 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΣ ΕΚΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Με ξέχασες εκεί ανάμεσα στις μέρες των Χριστουγέννων
27/11/2015

 Με ξέχασες μπορεί 

 εκεί ανάμεσα στις ροζ πεταλούδες

 και στις άσπρες τις φρέζες, 

 τα λίγα γιασεμιά της αγάπης. 

 Μπορεί και να περπάτησες 

μόνη ανάμεσα από στολίδια 

ή από χρυσές κορδέλες

 στις μέρες των Χριστουγέννων

  νομίζοντας ότι θ' αλλάξεις την ζωή. 

 Κάποτε όταν τέλειωσαν οι γιορτές

 κατάλαβες ότι με ξέχασες  

εκεί κάτω από ένα δέντρο, 

ή στην άκρη μιας γιορτής γενεθλίων 

 ή στις δικές σου χάρες με ξέχασες 

 μπορεί και στον ύπνο

ή στα φιλιά τα ερωτικά 

που παίρνεις απ'  άλλους

 ή στην αγάπη την παιδική  

που σαν φουρτούνα

 ανταριάζει το κορμί σου το είναι σου. 

 Με ξέχασες λοιπόν   

 και μόνο όταν το δάκρυ σε κυριεύει ολόκληρη, 

 όταν σε πληγώνουν,  

όταν δεν μπορείς να κοιτάξεις τον ουρανό

 τότε με θυμάσαι τότε λίγο

 σαν να γεμίζει το μυαλό με μια λάμψη,  

 τότε που θέλεις να 'μαι

 εκεί κοντά σου 

και να σου κρατώ τα χέρια

 να σου ζεσταίνω την καρδιά,

  να σε φιλώ το κορμί  

και να σου μιλώ στην ψυχή. 

 Ε λοιπόν δεν με ξέχασες, 

  με 'χεις  με το ζόρι μαζί σου.

  Και ξέρεις γιατί;  

 Γιατί το δάκρυ σου, 

είναι η μόνη αλήθεια  

που σε γεμίζει χαρά...     

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ