ΗΛΙΕ ΜΟΥ

ΗΛΙΕ ΜΟΥ  18/11/20015

Είπα χθες το ξημέρωμα

 ν' αγγίξω τις αχτίδες σου ήλιε

ανάμεσα στ' αγάλματα 

μέσα σ' ένα ξέφωτο

σ' ένα πάρκο κάθισα το χάραμα 

σ' ένα παγκάκι ξύλινο και σε περίμενα

σαν σ' ένα ραντεβού του κόσμου

 σε περίμενα να φανείς να 'ρθεις,  

να μου δείξεις τις φωτιές σου,

να μπαλώσεις τις πληγές μου,

  αυτές που μας καίνε 

μας φροντίζουν 

κάνουν τα μάτια να κλαίνε

 και μαζί σου ένα κόσμο γυρίζουν. 

Σαν να 'ναι οι κυράδες

 οι αρχόντισσες κυράδες,

 που σου λένε στην φωτιά 

τι να κάνεις την καρδιά... 

Σε περίμενα λοιπόν 

μα εσύ με ξεγέλασες,

γιατί δεν ήρθες ούτε εσύ, 

ούτε οι αχτίδες σου ήλιε. 

 Εχτές κρύφτηκες πίσω 

από κάτι παλιοσύννεφα

 που μου σκέπαζαν 

γι' ακόμη μια φορά την ζωή,

τις ελπίδες, τα όνειρα, την ψυχή 

κι εγώ σε περίμενα όλη μέρα

 μέχρι που βράδιασε. 

 Ξεχασμένος,  προδομένος ήλιε μου    

άφησα το ξύλινο παγκάκι κι έφυγα.

  Τώρα πάλι σκέφτομαι να ξανάρθω

 όχι εκεί, αλλού να κρυφτώ και να περιμένω

 αυτές τις αχτίδες σου. 

  Να τις βάλω ανάμεσα στα δάχτυλα

  και  να περιμένω τον κόσμο 

  που θα με ταξιδέψεις μέσα στη μέρα, 

  μέσα στην λάμψη σου,  

 με τις χιλιάδες αχτίδες 

που ίσως να μου ξαναράψουν, 

 την τρύπια μου ζωή!!! 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑ  ΤΡΙΧΙΝΑ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Άνθρωπος    17/11/2015

Μπλεγμένα όνειρα, μπλεγμένες σκέψεις 

και λαθραίες εικόνες 

απ' το παρελθόν έρχονται εδώ κοντά μου στο μέλλον 

κι είναι ίδιες, είναι ίδιες εικόνες σαν φωτογραφίες. 

Σοκ και δέος!

Χιλιάδες άνθρωποι, χιλιάδες μανάδες, χιλιάδες παιδιά, 

γερόντοι κι ανήμποροι σε μια πορεία,

 σε μια πορεία προς το άγνωστο. 

Με βομβαρδίζουν με θλίψη σε μια πορεία που δεν έχει τέλος,

σε μια πορεία πάνω στη γη, 

σαν κοπάδια ανθρώπων που ψάχνουν την ζωή 

και θυμάμαι και βλέπω και σιωπώ.

Τραγικό! 

Θυμάμαι αυτήν την ίδια πορεία σ’ άλλους λαούς,

 σ’ άλλες εποχές, σ' αυτά που διάβασα στην Βίβλο, 

στην Παλαιά Διαθήκη, στους αρχαίους καιρούς,

 στον μεσαίωνα, στις αρχές του εικοστού αιώνα,

 στον β'  Παγκόσμιο Πόλεμο, 

στους Παλαιστίνιους, στους Άραβες, στους λαούς 

της Αφρικής, της Ασίας, της Ευρώπης 

και τώρα, ένας ακόμη λαός οι Σύριοι μας πάνε πάλι πίσω 

σ’ αυτά και μπροστά στο μέλλον κι εγώ μαζί τους

 σ' αυτήν την πορεία.

Μπορεί γι’αυτούς να τελειώνει, μα εγώ οδοιπόρος 

μαζί με τους άλλους

προχωρώ στο μέλλον, στην ελπίδα, 

στην ανάσα  

στο αύριο και κάποιοι θέλουν να με σταματήσουν

 να με φυλακίσουν,να με σπρώξουν στον όλεθρο 

μα εγώ περπατώ σαν άνθρωπος. 

Με χλευάζουν, με καταδικάζουν, με σκοτώνουν 

με λένε αντάρτη, μετανάστη, πρόσφυγα, ξεριζωμένο 

κι εγώ προχωρώ μπροστά αφήνοντας το αίμα να κυλάει 

πίσω μου, αφήνοντας τις ελπίδες νεκρές πολλές φορές 

να τραγουδάνε τα μυστήρια της ζωής, 

αφήνοντας τα μάτια μου νεκρά να κοιτάνε

ένα σταθερό σημείο του ορίζοντα 

την ελπίδα κι ίσως ακούγοντας κλάματα παιδιών,

παρακάλια των αρσενικών και σκέψεις φοβισμένες 

να μου λένε: μας βορβαδιζουν !

Δεν ξέρουν να το πουν στην γλώσσα μου 

κι εγώ βλέπω και γελώ τα φοβισμένα πλάσματα 

που ήρθαν απ' το πουθενά να μου χαλάσουν την ησυχία, 

βλέπω τους κατατρεγμένους κάθε εποχής  

να έρχονται ανήμποροι κοντά μου και να προχωράω

 μαζί τους στον θάνατο της ομορφιάς, 

στον θάνατο της ελπίδας,

στο θάνατο  των αισθημάτων, πάνω σε μια γη που σφαδάζει 

απ' την κακία, απ' την προδοσία κι απ' την εκμετάλλευση 

στον εικοστό πρώτο αιώνα. 

Ω τι βήματα! Ω τι κοιτάγματα αυστηρά, 

μέσα απ’ ένα τεχνητό παράδεισο για μια αληθινή κόλαση

 και τα μαχαίρια, τα μαχαίρια είναι αυτά 

που σφάζουν και δεν σφάζουν, 

είναι αυτά που δίνουν το δικαίωμα

στις σφαίρες να φυλάνε τα σύνορα, 

να πετάνε τα όνειρα 

και τις καρδιές και να καταδικάζουν τις ψυχές 

σ' ένα βήμα χωρίς ορίζοντα.  

Μετανάστες και πρόσφυγες απο λάθη άλλων, 

απο ψέμματα άλλων, απο προσδοκίες 

εκμετάλλευσης άλλων και ζωές απο διαφορετικές φυλές,

απο διαφορετικές θρησκείες, όμως άνθρωποι! Άνθρωποι

 πεταγμένοι στον δρόμο, πεταγμένοι στην άκρη 

της ζωής να τρέχουν φορτωμένοι  

μ’ ένα μικρό στην αγκαλιά, φορτωμένοι με το μέλλον

 για να το σώσουν απ’ άλλους που βάζουν αντί για μαχαίρι

 τρικλοποδιά στην ιστορία,  

έτσι το μέλλον σωριάζεται ανήμπορο στους αγρούς,

 ξεψυχισμένο στις παραλίες,φοβισμένο.

 Και μέσα στα κατάμαυρα νερά του Αιγαίου

μέσα απο τις ίδιες πορείες που έναν αιώνα πριν  

έτρεχαν άλλοι να γλυτώσουν πάνω στην γη  

Σύριοι, Κούρδοι, Αρμένιοι, Έλληνες, Μικρασιάτες, Πόντιοι  Εβραίοι. 

Λαοί, λαοί μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, κόκκινοι λαοί σφαγιασμένοι, 

πονεμένοι 

πάνω σε μια γη που γυρίζει 

πάνω σε μια ζωή που σταματάει στην ιστορία

απο μισός απο πόνο και ζητά το έλεος, τον εξορκισμό

με πολέμους, επαναστάσεις,πολέμους δώστε κι άλλο αίμα 

κι άλλο αίμα

εξοπλίστε χέρια δολοφόνων και μετά τιμωρήστε τους

 σχεδιάστε τον θάνατο και μετά τιμωρήστε τον,

σχεδιάστε την απελπισία και μετά τιμωρήστε την, 

δώστε ονόματα στους καταδίκους, στους διαβόλους, 

κι εσείς βραβευτείτε απ' τον θάνατο που φέρατε στην ζωή, 

στην ζωή μας, στην γη μας. 

Αυτήν την γη που γυρίζει ακόμη καταπληγωμένη, αυτή την γη

 που έχει φορτωθεί όλες τις αμαρτίες παντού,

σ' όλο το κορμί της ιστορίας της παντού,  

σ’ όλο το παρελθόν, αυτή η γη που σκοτώνεται

 απο τον άνθρωπο, που δεν αναπνέει. 

Αφήστε τη γη μας να ζήσει, αφήστε τον άνθρωπο 

να ζήσει, αφήστε την ζωή ελεύθερη. 

Αλλάξτε άποψη εσείς που είσαστε οι πραγματικοί δολοφόνοι,

οι εξουσιαστές των πάντων, οι Θεοί, οι Φαραώ, 

οι πολιτικοί του κόσμου.

Δείτε με αγάπη και με χαμόγελο τον άνθρωπο, τη ζωή  

κι απολαύστε αυτό το μεγαλείο που μας έχουν δώσει, 

αφήστε να το ζήσουν όλοι αυτό που αναπνέουν μαζί μας 

αφήστε τους πολέμους, το μίσος, την εκμετάλλευση 

και δώστε, ελπίδα, κουράγιο, συνέχεια σ' αυτήν την ζωή,

σ’ αυτήν την γη, σ' αυτούς τους ανθρώπους

 που γι' ακόμη μια μέρα καταστρέφονται σήμερα.

Σήμερα αλλάξτε τα όλα, όχι αύριο, μα σήμερα 

μπλεγμένα όνειρα, μπερδεμένες σκέψεις

κι εγώ προχωράω μαζί σας και δεν είμαι μόνο εγώ,

είναι κι άλλοι, είσαστε κι εσείς που θα προχωράτε στο μέλλον

μ' άλλους για να σώσουμε το σήμερα το αύριο το χθες 

μας καταδικάζουν και μας καταδικάζετε,ζητάνε μισός 

και δίνεται μίσος μα σκεφτείτε όλοι σκεφτείτε, όλοι!

Υπάρχει κι ειρήνη και ποτέ ένας πόλεμος δεν έχει σίγουρο νικητή.

Ένας πόλεμος έχει σίγουρα χαμένο κι αυτός είναι ένας. 

Ο άνθρωπος!  

Ελάτε να προχωρήσουμε σε μια πορεία 

προς το μέλλον όλοι μαζί, δίνοντας μόνο ελπίδα

σιγουριά, χαμόγελα και πιστή για τη ζωή, 

πίστη στον άνθρωπο, πίστη σ' αυτό που μας δόθηκε.

την ευκαιρία ν' απολαύσουμε.

Σκεφτείτε πόσο πολύτιμη είναι η ίδια η ζωή 

και πόσο πολύτιμος ένας άνθρωπος 

ίσως είναι αυτός που θ' αλλάξει τον κόσμο όλο 

προς το καλύτερο.

Αγωνιστείτε, αγωνιστείτε όλοι για έναν άλλον άνθρωπο, 

αυτόν που θα μας σώσει στο μέλλον …

 ΠΟΙΗΣΗ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΗΣ 


ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΡΙΣΤΗ  ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ

ΕΠΕΦΤΑΝ ΑΣΤΕΡΙΑ

Έπεφταν αστέρια  16/11/2015

Έπεφταν τ' αστέρια 

ρε γαμώτο , 

εγώ προσπαθούσα να κοιμηθώ 

αγκαλιά με μια σκέψη 

κι αυτά έπεφταν αθόρυβα

 από ψηλά. 

Αντέχει το δωμάτιο, αντέχει 

σκέφτηκα. 

Ε άτακτα αστέρια ήταν

 θα πέσουν δίπλα, 

μα τόση ησυχία  

που μου φέρνει κατάθλιψη, 

να μην μπορώ να κοιμηθώ 

κι αυτά 

να μην σηκώνουν

 ούτε σκονίτσα πέφτοντας. 

Χαμένα αστέρια σου λέω σαν εμάς 

κι όλα πέφτουν πάνω μου, 

σε σκέφτηκα άφησα τις σκέψεις

 μετά πάνω στο μαξιλάρι 
και συνέχισα την προσπάθεια

ενώ τ' αστέρια έπεφταν 

ακόμη πάνω μου...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ   NIKOL PYTHA 

ΟΙ ΧΟΡΟΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Οι χοροί των λαών 15/11/2015

Θλίψη οι χαμένοι 

άδικα πληγωμένοι 

σε κοινωνίες φτωχές 

μόνο ιδέες σκληρές .

Σκοτωμένοι λοιπόν 

τους χρωστάμε, 

εμείς που πουλάμε 

παρελθόν ιστορίες 

παλιές τους χρωστάμε. 

Τις μέρες,  

τα χρόνια, τις βέρες 

μιας χρυσής παντρειάς

με τον θάνατο της καρδιάς.

Κάθε χτύπος χορός, 

ότι χρώμα ή λαός 

ότι γλώσσα ή θεός,

υποφέρει το ίδιο.

Όταν ο θάνατος σκορπά 

για χρυσό ή λεφτά,  

για ιδέες στη γη 

που χώρισαν αυτοί 

που σκοτώνουν θεούς, 

που προδίδουν λαούς.

Μετανάστες είμαστε όλοι

στην ζωή δεν υπάρχουν 

εξουσίες, ηγέτες,

μόνο λαών υπηρέτες.

Μόνο οι προδότες ,

που για σάρκα αλυχτούν

 έτσι τον θάνατο παντού

σκορπούν.

Είναι μικρή η γη κι η ζωή,

αφήστε τους λαούς 

να ζουν μ' αξιοπρέπεια, 

δώστε χαμόγελα, χορούς

γλιτώστε τους σκοτωμούς.

Μην μοιράζεται βραβεία 

μεταξύ σας

 αυτήν την εποχή 

δεν τ' αξίζετε...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ  ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

1917 Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

1917 ο έρωτας της Κυριακής  14/11/2015

Στις παλιές φωτογραφίες σε βλέπω,

 στα παλιά τα σινεμά  

τα μοναχικά βράδια 

στα ξεχασμένα γράμματα. 

  Σ' εκείνες τις εποχές' 

που τα γκρίζο κόκκινα δειλινά 

σ έβλεπα να περνάς τις Κυριακές 

μπροστά στις βόλτες.

 Με τα χρυσά σου τα μαλλιά 

  και τα πράσινα σου μάτια 

να σε κάνουν ντίβα θέα. 

 Σ' εκείνες τις νοσταλγικές στιγμές,

 όπου τα μάτια κουβαλούσαν

 τον έρωτα και τον πόθο αγκαλιά

στις βόλτες τις θεϊκές.

   Με κοιτούσες περνώντας μια φορά 

κρατώντας αγκαζέ τον άντρα σου ,

 κρυφά κάτω από το μεταξένια καπέλο σου

  κι άστραφτε η ζωή με πάθος,

 δίνοντας την δύναμη να σε περιμένω 

να 'σαι δίκη μου, 

μόνο στα κρυφά γράμματα 

που σου 'στελνα  κάθε μέρα.   

Αυτά που θα τα διαβάσουν

 στο μέλλον για να μάθουν 

πόσο σε λάτρευα,

 ποσό ήσουν δίκη μου

χρυσόπικρη στιγμή μου. 

Στις παλιές φωτογραφίες σε βλέπω,

 στα παλιά τα σινεμά  

τα μοναχικά βραδιά 

στα ξεχασμένα γράμματα... 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΦΩΤΟ   ΚΑΤΙΑ